نحوه ساخت دیسکت غیر فعال کننده پسورد در ویندوز xp  .

 

گرچه این کار خیلی ساده است نظر به تقاضای یکی از دوستان وضاحت دادم.

برخی از دوستان برای محافظت از ویندوز xp بروی ویندوز خود پسورد می گذارند و محافظت ویندوز xp از طریق پسورد گذاری بسیار کار خوبی می باشد ولی تا زمانی که پسورد ورود به ویندوز را فراموش نکرده با شید و اگر چنین اتفاقی بیافتد شما نمی توانید وارد کامپیوتر و ویندوز خود شوید . درنتیجه برای جلو گیری از این اتفاق شما می توانید یک دیسکت غیر فعال کننده پسورد بسازید .درواقع نحوه عمل کرد این دیسکت به این صورت می باشد که وقتی شما پسورد خود را فراموش کرده با شید و در هنگام ورود ، ویندوز از شما پسورد را بخواهد شما با قرار دادن این دیسکت در کامپیوتر ، ویندوز xp پرسش پسورد را غیر فعال می کنند و شما به راحتی می توانید وارد ویندوز خود شوید. برای ساخت این دیسکت به ترتیب زیر عمل کنید :

 ۱ - ابتدا از طریق منوی Start وارد Control Panel شوید .

 ۲ - در پنجره Control Panel بروی آیکون User Accounts کلیک کنید تا پنجره مربوطه بعد باز شود.

 ۳ - بعد از باز شدن پنجره User Accounts بروی نام کاربری خود (Account Name) کلیک کنید تا پنجره جدیدی باز شود.

 ۴ - در پنجره جدید و در سمت چپ آن در بخش Related Tasks بروی گزینه Prevent a forgotten password کلیک کنید تا پنجره Forgotten Password Wizard باز شود . (این گزینه زمانی فعال میباشد که شما بروی ویندوز خود پسورد گذاشته باشید )

 ۵ -  پنجره Forgotten Password Wizard شما را هدایت می کنند تا یک دیسکت غیر فعال کننده پسورد بسازید.  یعنی یک فلش دیسک در کمپیوتر خویش ارتباط دهید بعد این عمل را انجام  نماید 

صفحه خطا یا صفحه آبی ( قرمز ) در ویندوز چیست ؟

 

 

این صفحه آبی که بنامهای صفحه آبی مرده یا مرگ و صفحه خطای توقف نیز خوانده می شود، یک صفحه خطا است که در سیستم عامل ها، مخصوصاً Windows نمایش داده می شود.

 

این صفحه عموماً هنگامی که یک خطای بحرانی در کامپیوتر رخ می دهد، ظاهر می شود تا با خاموش کردن سیستم جلوی آسیب های احتمالی گرفته شود.

● علل نمایش صفحه آبی خطا

در سیستم عامل هایWindows مبتنی برNT ثبت نادرست درایورهای سخت افزارها یا عملکرد نادرست آن ها باعث نمایش این صفحه می شود.

در Windows ها سری ۹x وجود فایل های DLL ناسازگار یا Bug های داخلی در Kernel سیستم عامل می تواند باعث ایجاد صفحه های آبی شود.

البته اشکالات فیزیکی ای مثل خرابی حافظه، تغییر ولتاژ Power ها، بالا رفتن درجه دمای سخت افزارها، نرسیدن برق به Hard یا دیگر سخت افزارها یا کار کشیدن بیش از توان یک سخت افزار هم باعث نمایان شدن صفحه های آبی در همه سیستم عامل های مبتنی بر Windows از نسخه ۳.۱ به بعد می شود.

در سیستم عامل های OS/۲ و MS-DOS این صفحه به رنگ مشکی و به نام Black Screen of Death خوانده می شود و در سیستم عامل جدید Microsoft یعنی Vista این صفحه به رنگ قرمز دیده شده و عنوان Red Screen of Death را دارد.

● تاریخچه:

اصطلاح Blue Screen of Death در زمان سیستم عامل OS/۲ متولد شد، سازندگان اولیه ویندوز و کامپایلر OS/۲ C در مدت زمان بارگذاری ابزارهای جانبی با هنگ و توقف در سیستم مواجه می شدند، با فراگیر تر شدن این سیستم و بازخوردهایی که از کاربران به شرکت IBM می رسید، برنامه نویسان برای معنی دادن به این خطا و قطعی کردن آن، عنوان صفحه خطا را به عنوان Blue Screen of Death ثبت کردند.

● چرا رنگ صفحه خطا یا مرگ آبی انتخاب شد؟

نسخه ای از ویندوز NT که برای کنسول پلت فرم Dec Alpha طراحی شده بود به راحتی قابل تغییر رنگ نبود، پس برای سازگاری، رنگ آبی برای همه خطاهایی که باعث توقف سیستم می شود انتخاب گردید.

Dec Alpha که به نام Alpha AXP هم معروف است یک میکروپروسسور ۶۴ بیتی هست که توسط Digital Equipment Corp یا DEC طراحی شده است تا جایگزین پروسسورهای ۳۲ بیتی VAX شود. این CPU در کامپیوترهای Workstation و Server DEC استفاده می شد.

صفحه آبی در ویندوزهای ۹x از حالت متنی ۲۵X۸۰ و در NT از حالت ۵۰X۸۰ استفاده می کند و کیفیت صفحه برابر ۷۲۰X۴۰۰ است.

برای متن صفحه آبی XP از قلم Lucida Console و ویستا از قلم Consolas استفاده می کند.

برای کاربرانی که مشکل بینایی دارند مایکروسافت اجازه میدهد با تغییر System.ini یک رنگ دیگر برای صفحه آبی انتخاب کنید.

● علل ظهور صفحه آبی مرگ و پیامد آن

در ویندوزهای NT،۲۰۰۰، XP، Server ۲۰۰۳ و Vista این صفحه زمانی ظاهر می شود که Kernel یا یک درایور در حال اجرای در Kernel Mode با یک خطا مواجه می شود که قابل احیا نیست که اغلب به دلیل فعالیت غیرقانونی یک برنامه رخ می دهد.

با این اتفاق سیستم عامل صفحه خطا یا مرگ را ظاهر کرده و درخواست Restart سیستم را از کاربر می کند.

کاربر در این حالت هیچ شانسی برای ذخیره کردن داده های درون حافظه ندارد.

متن صفحه خطا شامل کد خطا و نام سمبلیک آن می باشد:

مثل

”۰×۰۰۰۰۰۰۱E**** KMODE_EXCEPTION_NOT_HANDLED”

 

همراه با چهار ارزش مربوط به خطا در پرانتزها که برای کمک به مهندسان نرم افزار قرار داده شده است تا آن ها بتوانند مشکل ایجاد شده را حل کنند.

بسته به کد خطا امکان دارد آدرس محلی که مشکل در آن رخ داده است، همراه با درایوری که در آن آدرس بارگذاری شده است نیز نمایش داده شود.

به صورت پیش فرض Windows زمانی که یک خطای صفحه آبی اتفاق می افتد، یک فایل memory dump را ایجاد خواهد کرد.

این فایل بعداً می تواند با استفاده از یک برنامه Kernel debugger برای یافتن اشکالات سیستم بررسی شود.

برای دانلود Windows debugger می توانید به این آدرس مراجعه کنید:

http://www.microsoft.com/whdc/devtools/debugging/default.mspx

 

● آزمایش یک صفحه مرگ:

اگر می خواهید یک صفحه مرگ حقیقی را دیده و آن را آزمایش کنید مراحل زیر را انجام دهید:

این قابلیت مخصوصاً برای گرفتن یک memory dump از کامپیوتر زمانی که در وضعیت بحرانی به سر نمی برد بسیار مفید است تا به عنوان مرجعی برای رفع اشکالات آتی از آن استفاده شود.

برای این کار مراحل زیر را طی کنید:

۱) در Run فرمان Regedit را تایپ کرده و Ok کنید تا Registry Editor باز شود.

۲) در این پنجره به مسیر زیر بروید:

HKEY_LOCAL_MACHINE

SYSTEM

CurrentControlSet

Servic es

i۸۰۴۲prt

Parameters

 

۳) منوی Edit را باز کرده و گزینه New و سپس گزینه DWORD Value را انتخاب کنید.

۴) نام این ارزش را CrashOnCtrlScroll قرار داده و ارزش Value data را روی ۱ قرار دهید.

۵) Registry را بسته و سیستم را Restart کنید.

دقت داشته باشید که باید کلید Ctrl سمت راست را چسبیده و دوبار کلید Scroll Lock را فشار دهید.

به صورت پیش فرض Windows به صورتی تنظیم شده است که هنگام مواجهه با اکثر خطاهای سیستمی پنجره آبی را ظاهر کرده و سیستم را Restart می کند. چون این فرآیند به سرعت اتفاق می افتد شما اغلب پنجره آبی را نخواهید دید. برای غیرفعال کردن Auto Restart روی My Computer راست کلیک کرده و گزینه Properties را بزنید تا پنجره System Properties باز شود، سپس به سراغ سربرگ Advanced بروید و در بخش Startup and Recovery روی دکمه Settings کلیک کنید.

بعد در کادری که به همین نام باز می شود گزینه Automatically Restart را غیرفعال کنید.

با این کار بعد از فشردن کلیدهای Ctrl و Scroll Lock (دوبار) صفحه آبی نمایش داده می شود و باید سیستم را به صورت دستی Restart کنید.

Windows می تواند در این موارد ۳ نوع فایل Dump برای شما ایجاد کنید که به صورت پیش فرض نوع Small Memory ایجاد می شود.

اگر می خواهید یک کپی کامل از حافظه Ram خود در فایل Dump داشته باشید گزینه Complete memory dump را انتخاب کنید.

● انواع فایل Dump:

ویندوز می تواند سه نوع فایل Dump را ایجاد کند:

▪ Complete memory dump:

یک ثبت کامل از همه محتویات حافظه سیستم، زمانی که کامپیوترتان به صورت ناگهانی متوقف می شود.

با انتخاب این امکان باید یک Page File با اندازه مناسب داشته باشید.

این قابلیت در کامپیوترهای با سیستم عامل ۳۲ بیتی که ۲ GB رم دارند قابل دسترسی نیست.

این فایل در پوشه Windows و به نام Memory.dmp ایجاد می شود.

Kernel memory dump:

این فایل فقط حافظه Kernel را ضبط می کند. این کار باعث تسریع ضبط اطلاعات در یک فایل Log می شود، زمانی که کامپیوتر شما متوقف شده است.

برای ذخیره کردن این فایل، بسته به میزان Ram باید ۱۵۰ MB تا ۲ GB حافظه مجازی یا Page File داشته باشید.

این فایل در پوشه Windows و به نام Memory.dmp ایجاد می شود.

▪ Small memory dump - ۶۴ KB :

این فایل فقط اطلاعات مفید را ثبت می کند تا بتوانید آن چه که باعث توقف کامپیوترتان شده است، را شناسایی کنید.

این فایل احتیاج به یک Page File به مقدار ۲ MB دارد.

این فایل در فولدر WINDOWS\Minidumpذخیره می شود و در هر بار هنگ سیستم یک فایل با تاریخ ایجاد در این فولدر قرار می گیرد.

اگر می خواهید Windwos را برای ایجاد نوع خاصی از فایل Dump تنظیم کنید، در پنجره Startup and Recovery و در کادر Write debugging information نوع فایل را انتخاب کنید.

علاوه بر این یک صفحه آبی می تواند به دلیل بسته شدن برنامه هایcsrss.exe یا winlogon.exe نیز ایجاد شود. البته اگر به صورت دستی و توسط Task manager این فایل ها را ببندید این اتفاق نخواهد افتاد.

اگر Windows زمان Boot دچار یک خطای بحرانی شود امکان ایجاد فایل Memory Dump وجود نخواهد داشت.

در این حالت کد خطا به شکل زیر می باشد:

(STOP ۰×۰۰۰۰۰۰۷B (INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE

 

می توانید Windows را برای نوشتن اطلاعات اشکال زدایی در سه قالب فایلی مختلف. زمانی که کامپیوتر به هر دلیل ناگهانی هنگ می کند

1.                         صفحه خطا یا صفحه آبی ( قرمز ) در ویندوز چیست ؟

این صفحه آبی که بنامهای صفحه آبی مرده یا مرگ و صفحه خطای توقف نیز خوانده می شود، یک صفحه خطا است که در سیستم عامل ها، مخصوصاً Windows نمایش داده می شود.
این صفحه عموماً هنگامی که یک خطای بحرانی در کامپیوتر رخ می دهد، ظاهر می شود تا با خاموش کردن سیستم جلوی آسیب های احتمالی گرفته شود.


علل نمایش صفحه آبی خطا:

در سیستم عامل هایWindows مبتنی برNT ثبت نادرست درایورهای سخت افزارها یا عملکرد نادرست آن ها باعث نمایش این صفحه می شود.
در Windows ها سری 9x وجود فایل های DLL ناسازگار یا Bug های داخلی در Kernel سیستم عامل می تواند باعث ایجاد صفحه های آبی شود.
البته اشکالات فیزیکی ای مثل خرابی حافظه، تغییر ولتاژ Power ها، بالا رفتن درجه دمای سخت افزارها، نرسیدن برق به Hard یا دیگر سخت افزارها یا کار کشیدن بیش از توان یک سخت افزار هم باعث نمایان شدن صفحه های آبی در همه سیستم عامل های مبتنی بر Windows از نسخه 3.1 به بعد می شود.
در سیستم عامل های OS/2 و MS-DOS این صفحه به رنگ مشکی و به نام Black Screen of Death خوانده می شود و در سیستم عامل جدید Microsoft یعنی Vista این صفحه به رنگ قرمز دیده شده و عنوان Red Screen of Death را دارد.

.

 

 

مفاهیم: صفحه آبی مرگ چیست؟

:
صفحه آبی مرگ نامی‌است که متخصصان کامپیوتر برای یکی از پیغام خطای سیستم عامل به نام Stop انتخاب کرده‌اند و زمانی نمایش داده می‌شود که مشکلی در سیستم قابل برطرف شدن نیست و برای ادامه کار نیاز به راه‌اندازی دوباره کامپیوتر است

اگر کاربر ویندوز هستید، حتماً با این پیغام خطار برخورد کرده‌اید. اکثر کاربران با دیدن این صفحه سردرگم می‌شوند چرا که بدون هیچ اخطاری برروی صفحه ظاهر می‌شود و تنها راه ادامه کار Restart‌ کردن سیستم عامل است. البته در ویندوز ویستا و 7 این صفحه بعد از چند ثانیه محو می‌شود و سیستم به صورت خودکار Restart‌ می‌شود.

سیستم عامل ویندوز قابلیت برطرف کردن مشکلات نرم‌افزاری و سخت‌افزاری را دارد، ولی بعضی از این مشکلات قابل تصحیح نیستند و برای رفع آن‌ها باید سیستم دوباره راه‌اندازی شود. اگر خوش‌شانس باشید، معمولاً یکبار با این صفحه روبرو می‌شود و با Reset شدن سیستم مشکل برطرف می‌شود. ولی معمولاً نمایان شدن صفحه آبی مرگ نشانه وجود مشکلات اساسی در ساختمان سیستم عامل و یا سخت‌افزارهای کامپیوتر است.

سردرگمی کاربران از دیدن این صفحه معمولاً به این خاطر است که پیغام‌های نشان داده شده کمی نامفهوم هستند و بعد از چند ثانیه نیز محو می‌شوند. در ادامه یاد می‌گیریم چطور پیغام‌های خطای صفحه آبی مرگ را بخوانیم و از بعضی از آن‌ها برای رفع مشکل کامپیوتر استفاده کنیم.

 

طریقه خواندن صفحه آبی مرگ

 

یک دستور خطای صفحه آبی مرگ برای سیستم عامل‌های ویندوز XP، ویستا و 7 معمولاً از 4 قسمت تشکیل می‌شود و دارای اطلاعات تقریباً مفیدی در مورد خطای مورد نظر است.

بخش اول صفحه آبی مرگ تعداد خطاهای Stop را نشان می‌دهد. خطای Stop‌ در حقیقت همان خطایی است که باعث نمایان شدن صفحه آبی مرگ می‌شود. این خطاها به صورت اعداد هگزادسیمال نمایش داده می‌شوند. خط بعدی یک متن انگلیسی در مورد خطاست و خط بعدی آن نیز فرم منطقی دستور خطا را نشان می‌دهد که در مثال زیر DRIVER_IRQI_NOT_LESS_OR_EQUAL‌ است.

سه پاراگراف بعدی پیشنهادهایی برای برطرف کردن خطاست و معمولاً در انواع صفحه‌های آبی مرگ یکسان است. پاراگراف اول توصیه می‌کند که سیستم را Restart‌ کنید. پاراگراف بعدی به شما پیشنهاد می‌کند که در مورد سالم بودن نرم‌افزارها و سخت‌افزارهایی که جدیداً برروی ویندوز نصب شده‌اند اطمینان حاصل کنید و اگر لازم است آخرین به‌روزرسانی‌های ویندوز را دریافت و نصب کنید.

پاراگراف بعدی در صورتی به شما کمک می‌کند که خطای سیستم اجازه بارگذاری یا همان "بالا آمدن" به سیستم عامل را ندهد. در این صورت بعد از Restart‌ کردن کامپیوتر، باید دکمه f8 صفحه کلید را فشار دهید و سپس گزینه Safe Mode‌ را انتخاب کنید. این گزینه باعث می‌شود تا سیستم عامل بدون اجزای اضافی خود نظیر بعضی نرم‌افزارها و سخت‌افزارها که معمولاً علت بوجود آمدن خطای Stop هستند، بارگذاری شود.

قسمت سوم صفحه آبی مرگ می‌تواند بسیار مفید باشد. اگر فایل درایور یکی از سخت‌افزار کامپیوتر عامل بوجود آمدن Stop Error باشد، نام و آدرس آن در این قسمت نوشته می‌شود. حتماً این آدرس را در جایی یادداشت کنید. در ادامه یاد می‌گیریم که چطور از این آدرس برای رفع مشکل استفاده کنیم.

قسمت بعدی در سیستم عامل‌های مختلف متفاوت است. در سیستم عامل ویندوز XP این بخش اصطلاحاً "پورت دیباگ/Debug port" را نشان می‌دهد. وقتی Stop Error‌ بوجود می‌آید، سیستم عامل اطلاعات داخل حافظه کامپیوتر را در یک فایل برروی هارددیسک و یا ابزار ذخیره دیگری ضبط می‌کند. اطلاعات پورت دیباگ نشان دهنده آدرس ذخیره این اطلاعات است.

در ویندوز ویستا و 7 این بخش از میزان اطلاعات ذخیره شده را به صورت درصد نشان می‌دهد و وقتی که درصد ذخیره حافظه به 100 برسد سیستم به صورت خودکار Restart‌ می‌شود.

 

علل بوجود آمدن Stop Error

 

معمولاً علل بوجود آمدن این خطا را می‌توان به 5 دسته تقسیم کرد:

1. خطاهای نرم‌افزاری در حین کار با ویندز: نرم‌افزارها و درایورهای سخت‌افزاری که برروی سیستم عامل در حال اجرا هستند می‌توانند علت به وجود آمدن Stop Error باشد.

2. خطاهای سخت‌افراری در حین کار ویندوز: اگر یکی از سخت‌افزار کامپیوتر شما در کار خود مشکلی داشته و یا عملکرد آن با سیستم عامل همخوانی نداشته باشد، سیستم عامل از کار افتاده و Stop Error نمایش داده می‌شود. همچنین اطلاعات کهنه و به روزنشده BIOS نیز می‌تواند عامل این خطا باشد.

3. خطاهای نصب (Installation): لحظه نصب سیستم عامل یکی از حساس‌ترین لحظات کار کامپیوتر است. اگر ابزاری که با استفاده از آن سیستم عامل را نصب می‌کنید (نظیر سی‌دی یا دی‌وی‌دی درایو) و یا هارددیسکی که سیستم عامل برروی آن نصب می‌شود در حین این عملیات دچار مشکلی شود، به احتمال زیاد با صفحه آبی مرگ روبرو می‌شوید.

4. خطاهای حین بارگذاری ویندوز: وقتی سیستم عامل بارگذاری یا اصطلاحاً "بالا می‌آید"، تمام اجزای مورد نیاز آن از هارددیسک برروی حافظه کپی می‌شود و این عملیات به ترتیب خاصی انجام می‌شود. اگر یکی از این اجزا دارای مشکلی باشد، ممکن است سیستم عامل دچار Stop Error‌ شود و برای برطرف کردن آن نیز باید آن بخش از سیستم عامل را قبل از بارگذاری از کار انداخت.

5. خطاهای متناوب: آزاردهنده ترین نوع مشکلی که باعث بوجود آمدن Stop Error می‌شود! وجود آمدن مشکل در بخشی از سخت‌افزار حافظه کامپیوتر، داغ شدن پردازشگر، سوختن ناگهانی یکی از سخت‌افزار و یا حتی وجود کدهای خراب در خطوط برنامه‌نویسی نرم‌افزار چنین مشکلی را ایجاد می‌کند و برطرف کردن آن‌ها نیز نیازمند تخصص در شناخت سیستم عامل است.

قدم اول برای برطرف کردن هر کدام از این مشکلات، یادداشت کردن اطلاعات مورد نیاز از صفحه آبی مرگ است. اگر سیستم عامل به صورت خودکار کامپیوتر را Restart‌ می‌کند و شما فرصت دیدن این پیغام را ندارید، در ویندوز برروی My Computer‌ (در ویندوز ویستا و 7 Computer) کلیک راست کنید، به Properties بروید، در ویندوز XP برروی پرونده Advanced‌ و در ویندوز ویستا و 7 از نوار سمت چپ Advanced System Settings را انتخاب کنید.

سپس در بخش Startup and Recovery برروی Settings کلیک کنید. تیک گزینه Automatically Restart را بردارید و تنظیمات را دخیره کنید.

معمولاً بعد از نمایش صفحه آبی مرگ، سیستم عامل قبل از بارگذاری مجدد شما را به منوی Troubleshooting می‌برد. در این منو می‌توانید سیستم را به صورت Safe Mode بالا بیاورید. توصیه می‌شود، اگر این دفعه اولین است که چنین مشکلی رخ می‌دهد، گزینه Start Windows Noramlly را انتخاب کنید. اگر بازهم چنین مشکلی رخ داد در ادامه مطلب بخش برطرف کردن مشکلات متناوب ویندوز را مطالعه کنید.

1) برطرف کردم خطای نرم‌افزاری در حین کار ویندوز:

اگر بعد از Restart شدن سیستم، گزینه Safe Mode‌ را انتخاب کردید، اولین کاری که باید انجام دهید، از کار انداختن نرم‌افزاری است که باعث بوجود آمدنStop Error می‌شود. اگر قبل از نمایان شدن صفحه آبی مرگ در حین نصب یک نرم‌افزار جدید با خطا روبرو شده‌اید، به احتمال زیاد مشکل از همین برنامه است و در حالت Safe Mode‌ می‌توانید آن را پاک کنید.

در غیر این صورت می‌توانید از System Restore ویندوز استفاده کنید و تنظیمات و برنامه‌های قدیمی تر ویندوز را جایگزین تنظیمات جدید کنید. برای اجرای System Restore در منوی Start به All Programs، Accessories، System Tools و System Restore بروید. در این ابزار یک تقویم مشاهده خواهید کرد که به شما آخرین زمان‌هایی که تغییرات اساسی در ویندوز به وجود آمده را نشان می‌دهد. سعی کنید آخرین باری که سیستم عامل به خوبی کار می‌کرده را انتخاب کنید و مراحل را ادامه دهید تا سیستم Restart شود و ویندوز بالا بیاید.

اگر یکی از درایورهای سخت‌افزار عامل بوجود آمدن Stop Error‌ است، پاک کردن، به روزرسانی و یا بازیابی نسخه‌های قدیمی‌تر آن می‌تواند مشکل را برطرف کند. برای انجام این کارها برروی My Computer کلیک راست کنید، در Properties در ویندوز XP برروی Hardware و در سیستم عامل ویستا یا 7 از نوار سمت چپ گزینه Device Manager را انتخاب کنید.

در این بخش سخت‌افزار مورد نظر را انتخاب و برروی آن کلیک راست کنید و سپس به Properties بروید. در بین پرونده‌ها Driver را انتخاب کنید.در این بخش می‌توانید با کلیک برروی Roll Back Driver نسخه قدیمی و سالم درایور را بازیابی کنید و یا با کلیک برروی Uninstall آن را از سیستم پاک کنید. توجه کنید که نباید این کار را برای درایورهای کارت گرافیک و یا اجزای مادربورد انجام دهید. برای اینگونه سخت‌افزار بهتر است از گزینه Roll Back استفاده کنید.

یک روش دیگر برای رفع مشکلات سخت‌افزاری مربوط به Stop Error، این است که سخت‌افزار مورد نظر را به طور موقتی از کار بیاندازید. به این صورت هر وقت که فکر می‌کنید مشکل برطرف شده‌است می‌توانید بدون نیاز به نصب دوباره درایور آن را فعال کنید. برای این کار در لیست پنجره Device Manager برروی سخت‌افزار مورد نظر کلیک راست کنید و گزینه Disable را انتخاب کنید. بعداً برای فعال ساختن دوباره می‌توانید برروی گزینه Enable‌ کلیک کنید.

اگر صفحه آبی مرگ به علت وجود مشکل در زمان بارگذاری ویندوز رخ می‌دهد، می‌تواند با استفاده از منوی System Configuration Utility از اجرای آن در زمان بالا آمدن ویندوز (Startup) جلوگیری کنید. برای استفاده از این ابزار از منوی Start گزینه Run را انتخاب کنید و MSCONFIG را تایپ کنید و Enter را بزنید. سپس به پرونده Startup‌ بروید و برنامه مورد نظر را از لیست حذف کنید.

توجه داشته باشید که در این لیست، برنامه‌های اصلی سیستم عامل قرار ندارند و می‌توانید بدون ترس از خراب کردن ساختار ویندوز هر برنامه‌ای را از لیست حذف کنید. اکنون سیستم را Restart‌ کنید تا تنظیمات اعمال شوند.

2) برطرف کردن مشکلات سخت‌افزاری:

اگر Restart‌ کردن سیستم عامل و گزینه‌های پیشین از نمایش صفحه آبی مرگ جلوگیری نمی‌کند، به احتمال زیاد یکی از سخت‌افزار کامپیوتر شما دچار مشکل است. ابتدا سعی کنید به یادآورید کدام سخت‌افزار آخرین بار روی کامپیوتر شما نصب شده‌است. سپس کامپیوتر را خاموش کنید و آن را از مادربورد و یا پورت‌ USB جدا کنید. اگر این کار به رفع مشکل کمکی نمی‌کند، تست کردن حافظه کامپیوتر می‌تواند راه حل مشکل شما باشد.

ویندوز دارای ابزاری به نام Windows Memory Diagnostics است. این برنامه در ویندوز وجود دارد و می‌توانید آن را از منوی Start، Accessories انتخاب کنید. اگر Stop Error اجازه بالا آمدن را به سیستم عامل نمی‌دهد، می‌توانید از دیسک‌های قابل بوت ویندوز استفاده کنید چرا که آن‌ها نیز دارای چنین ابزاری هستند. اگر این ابزار مشکلی را در حافظه کامپیوتر شما شناسایی کردند، به احتمال زیاد لازم است یک حافظه جدید خریداری کنید. توجه کنید که تعویض حافظه بهتر است توسط یک فرد متخصص انجام شود.

3) برطرف کردن مشکلات فایل‌های اصلی سیستم عامل

سیستم عامل ویندوز نسبت به وجود مشکل در فایل‌های اصلی خود بسیار حساس است چرا که وجود مشکل در آن‌ها معمولاً علامت وجود یک عامل مخرب نظیر ویروس در کامپیوتر است. ساده‌ترین کار برای برطرف کردن این مشکل نصب یک ویندوز جدید است. راه حل ساده‌تری استفاده از ابزار Repair است. برای این کار سی‌دی یا دی‌وی‌دی ویندوز را اجرا کنید و در منوی نصب گزینه Repair‌ را انتخاب کنید. سپس سیستم عامل به صورت خودکار بخش‌های مختلف خود را چک می‌کند و مشکلات آن‌ها را برطرف می‌کند.

4) برطرف کردن مشکلات در حین نصب ویندوز

اگر در حین نصب ویندوز با صفحه آبی مرگ روبرو می‌شوید، یکی از سخت‌افزارهایی که توسط برنامه نصب ویندوز مورد استفاده قرار می‌گیرد دارای مشکل اساسی است. این سخت‌افزار می‌تواند درایو سی‌دی، دی‌وی‌دی، حافظه و یا هارد دیسک کامپیوتر باشد و برای رفع مشکل آن‌ها احتمالاً نیاز به تعویض آن‌ها دارید.

البته شاید بتوانید با به‌روزرسانی درایور آن‌ها مشکلات به وجود آمده در حین ویندوز را برطرف کنید.

5) برطرف کردن مشکلات متناوب

یکی از دردسرسازترین مشکلات سیستم عامل مشکلات متناوبی است که به صورت کاملاً تصادفی رخ می‌دهد و هر نوع مشکلی از جمله سخت‌افزاری و نرم‌افزاری می‌تواند عامل به وجود آمدن آن باشد.

اولین قدم برای حل این مشکلات Resart‌ کردن سیستم و اجرای سیستم عامل در Safe Mode‌ است و برطرف کردن مشکلاتی است که در بخش‌های دیگر به آن‌ها اشاره شد. اگر این مراحل نیز به شما در رفع مشکل کمک نکرد، نصب یک نسخه جدید ویندوز و یا کمک گرفتن از شرکت تولید کننده کامپیوتر آخرین گزینه برای رفع این مشکل است.

 

مفهوم عامه پراکسي:

ابتدا يک نگاه بندازيم به اينکه اين سرورها چه کاربردي دارند و در حقيقت اصلا مي خواهيم چکار کنيم. زمانيکه شما به اينترنت متصل مي شويد، يک شخص با يک IP يعني آدرس شما هستيد در يک دنياي بزرگ. اين شخص براي گرفتن اطلاعات مورد نظرش مي تواند خودش بوسيله مرورگر خود يک درخواست بفرستد براي اطلاعات مورد نظرش و آنرا دريافت کرده و به نمايش بگذارد.

حال براي آنکه واضح تر روشن شود اينطور فرض کنيم که شما (شخصي که خواهان اطلاعات است) قصد داريد يک نفر را بکُشيد (فقط مثال است) براي اين کار، اگر طبق روش قبل باشد، تفنگ خود (مرورگر اينترنتي) خود را گرفته و به قصد کشتن طرف مقابل (دريافت اطلاعات درخواستي) از آن استفاده مي کنيد. حال بهتر نيست که يک مامور (پليس و يا کسي که حرفه اي باشد توي اين کار) را اجير کنيد تا اين کار را براي شما انجام دهد؟ آيا اين ماموري که شما مي فرستيد، حرفه اي تر نيست، و کار را بهتر انجام نمي دهد؟

اينجاست که نقش پراکسي مشخص مي شود. سرور پراکسي در حقيقت درخواست را از شما مي گيرد - بازيابي اطلاعات درخواستي- (يا همان سفارش کشتن شخص مورد نظر) و آنرا خود بصورت حرفه اي انجام داده و از نتايج آن شما را مطلع مي سازد.

--------------------------------------------------------------------------------
پراکسي از کجا بوجود آمد؟

در روزهاي اول وِب، کاربراي خانگي بسيار معدود بودند و اکثر کاربران اينترنتي، دانشمندان و محققاني بودند که از طريق ارگان خود، دانشگاه و يا موسسه خود به اينترنت متصل بودند. پهناي باند در آن زمان بسيار محدود بود و زمينه اطلاعات نيز بسيار نبود. زمانيکه يکي از اين سايتهاي تحقيقاتي که اکثرا حاوي اطلاعات استاتيک و ثابت بودند، به روز مي شدند اکثر کاربران اين شبکه ها اين صفحات را مي آوردند. مديران اين شبکه ها براي به اشتراک گذاشتن اينترنت در کل گروه و همچنين صرفه جويي در پهناي باند محدود موجود از سرورهاي پراکسي سود مي بردند. اين سرورها خود، يک بار درخواست براي صفحه مورد نظر را ارسال کرده و نسخه اي از آن را ذخيره مي کردند و در دفعات بعد آن را در پاسخ به درخواست کاربران داخلي ارسال مي کردند.

با گذشت زمان و افزايش چشمگير پهناي باند و همچنين نياز کاربران خانگي از استفاده از ساير متد ها و پروتوکولها استفاده از پراکسي کم رنگ تر شده است. پراکسي هاي وب که ما در بالا بررسي کرديم عمده ترين کاربرد پراکسي ها مي باشند.

از اين حرفها گذشته به يک سري از کاربردهاي پراکسي بپردازيم.

--------------------------------------------------------------------------------
مخفي کردن مشخصات کاربر:
يکي از بيشترين کاربردهاي سرورهاي پراکسي اين است که افرادي که در شبکه داخلي قرار دارند، يعني کاربران پشت سرور از ديد افرادي که در اينترنت قرار دارند محفوظ مي مانند. همانند Network Address Translation يا NAT اين قابليت سرورهاي پراکسي موجبات بوجود آمدن لايه اي امن و بين شبکه اي مي شود. اين قابليت سرور هاي پراکسي بر اساس مبناي کار اين سرورهاست. با وجود اين سرورها، تمامي دخواستهاي کاربران داخلي طوري به سرور مقصد در اينترنت فرستاده مي شود که گويي خود اين سرور اين اطلاعات را براي خود مي خواهد.

اين خصوصيات سرورهاي پراکسي از آنجا ناشي مي شود که لايه انتقال داده ها transport layer بين کاربران داخلي و سرورهاي اينترنتي وجود ندارد. اين خود موجب آن مي شود که از طرف سرورهاي اينترنتي و يا کاربران بر روي اينترنت نتوان ردگيري و يا حتي حمله به کاربران داخلي واقع در پشت سرورهاي پراکسي کرد. اين لايه انتقال يعني اينکه هيچ پل ارتباطي بين کاربر درخواست کننده و سرور بيرون نيست کاربر سرور پراکسي را به عنوان همان سرور بيروني قبول مي کند و درست با آن همانطور برخورد مي کند که انگار سرور بيروني است. در همين حال سرور بيرون هم سرور پراکسي را يک کاربر مي بيند و با آن به همان روال کار مي کند که يک کاربر کار مي کند.

حال اگر کاربر مستقيما اطلاعات را از سرور بيروني دريافت کند، سرور بيروني بايد بداند که به کي دارد اطلاعات مي دهد و به همين دليل مشخصات کاربر را کامل دريافت مي کند. براي ارسال اطلاعات و پاسخ به درخواست هم راه ارتباطي مستقيمي بين اين دو برقرار مي شود. پس اگر اين سرور مي تواند با کاربر ارتباط داشته باشد، هکر ها و عوامل موزي هم مي توانند اين کار را انجام دهند. اما در صورتيکه از سرور پراکسي استفاده شود تمام مسير افراد بيروني براي رديابي و اذيت به خود سرور پراکسي ختم مي شود.

خوب ممکن است پيش خود سوال کنيد که اين همه سرور توي ISP و يا ICP وجود دارند، کار آنها چيست؟ اين سرورها و روترها و يا حتي فايرولها کارشان دوباره نويسي پاکتها مي باشد. اين سرورها با توجه به مقصد و مبدا پاکتها را طوري مي نويسند که به مقصد برسند ولي خود، عامل مستقيم براي شما نمي شوند. البته راههايي نيز ابداع شده است که سرورهاي پراکسي را بطور مخفي به کار گيرند اين شرکتهاي سرويس دهنده، اما بعنوان سرور پراکسي کاربرد نخواهند داشت.

يک جلوه ديگر مخفي کردن کاربران، ويژگي استفاده چند کاربره از پراکسي ها در محلهايي مي باشد که محدوديتهاي ارتباطي وجود دارد. مثلا زمانيکه مي خواهيد از يک IP و يا يک خط ارتباطي چند دستگاه بطور همزمان ارتباط داشته باشند. در اينجاست که سرور پراکسي آن يک ميزبان است که دنياي بيرون به رسميت مي شناسد و تمام کاربران داخلي با عنوان اين پراکسي شناخته مي شوند. از اين جهت هم مي باشد که سرورهاي پراکسي کوچک خانگي هم از مشهوريت خاصي برخوردارند.

--------------------------------------------------------------------------------
آزمون ماهيت اطلاعات:
منظور از اين آزمون، تطبيق محتويات درخواست و پاسخ آن با استانداردهاي تبيين شده براي پروتوکول مورد نظر مي باشد. اين بحث دو مزيت دارد اما اصلي ترين و مهمترين آن آزمونهايي مي باشد که جلوگيري از exploit و يا هک شدن هم کاربر و هم سرور را فراهم سازد. تطبيق اطلاعات دريافتي و ارسالي، به اين معني مي باشد که موارد و يا دستوراتي که در بسياري موارد از طريق درخواستهاي غير استاندارد به کاربران تحميل مي شود، را دريافت و آنها را در چارچوبي که طبق استاندارد هاي تعريف شده براي هر پروتوکول قرار مي دهد، و در صورتيکه در اين چارچوب قرار نگيرد، پاسخي مبتني بر آن به درخواست کننده مي فرستد.

براي روشن تر شدن مطلب به بحثي پيرامون يک سرور مي پردازيم. اکثر مي دانيم sendmail – سندميل – يک سرور پست الکترونيکي تحت سيستم عامل *NIX مي باشد. اين سرور در نسخه هاي اول توسط کاربران هک مي شد. سندميل زماني که پيامي را دريافت مي کند، به مقدار سايزي که در ابتداي پيام (header) نوشته شده است از حافظه براي ذخيره آن جدا مي کند. در صورتيکه سايز حقيقي پيام از سايزي که در پيام گفته شده بيشتر باشد، مابقي پيام به صورت برنامه اي اجرايي درون برنامه سندميل اجرا شده و به هکر اين اختيار را مي دهد که از طريق آن دسترسي کامل به سرور داشته باشد.

حال به مثالي ساده تر براي طرف کاربر مي پردازيم. در مرورگرهاي ابتدايي اينترنتي، در صورتيکه در سايتي، لينک®0; با تعداد کاراکتر بيشتر از 255 کاراکتر در سايت وجود داشته باشد و بر آن کليک شود، مرورگر لينک را به 255 کاراکتر تقليل داده، سپس اجرا مي کند. اين بدان معني است که آنچه از اين تعداد کاراکتر فراتر باشد را مرورگر به عنوان يک دستور اجرا مي کند. از اين روش بسياري از هکر ها براي دستيابي به کامپيوتر طرف و خرابکاري در آن زمان استفاده مي کردند. اين مثال و مثال قبل به روشني خطر اجراي دستورات پنهاني و دستيابي به رايانه ها را چه در سمت سرور و چه براي کاربران روشن مي کند.

آنچه تا بحال خوانديم براي روشن شدن چگونگي عمل اين نوع روش نفوذ بود اما در اينجا اشاره اي به حجم و ميزان خسارتي که از طريق اين روش مي تواند بر يک شبکه داشته باشد بپردازيم. مايکروسافت با بلوغ سرور IIS (Internet Information Server) خود در نسخه هاي 4 و 5 خود را در سرويس دهي اينترنتي مطرح کرد. اين سرورها که صفحات اينترنتي را نمايش مي دادند، در طول زمان بيشتر مضر براي مايکروسافت جلوه دادند تا سودمند. حتما سايتهاي بسياري را که توسط روش ابلاغ درخواستهاي غير استاندارد هک شده اند به گوشتان رسيده است. مهمترين نقاط ضعف IIS هم همين روش بود. يک هکر مي توانست با ارسال متد پست (post) به اين سرور با تعداد کاراکتري بيش از آنچه که مي تواند پردازش کند دسترسي کامل به سرور مذکور پيدا کند و يا با ارسال درخواستهايي نا مفهوم به ماجولهاي IIS با DLL هاي مختلف که مهمترين آنها Search و Legacy Database بود. اين روشهاي هک چنان مرسوم شده بود که هکرها با نوشتن اسکريپتهاي خودکار بر روي کامپيوترهاي هک شده، هزاران سرور را در طول چند ساعت هک کنند. مايکروسافت هم که بسياري از سرويسهاي قابل ارائه خود را مبتني بر اين سرور طراحي کرده بود، مانند پلتفرم .NET بدليل از دست دادن اعتبار IIS از دست داد و کمتر شرکتي مايل به استفاده از هيچيک از آنها مي شد.

براي مبارزه با اين پديده، مايکروسافت تعداد کثيري (صدها) update و بروزرساني هاي آني براي IIS در اختيار کاربران آن و شرکتها قرار داد. اما با وجود اسکريپتها و آگاهي از وجود ايرادات در نرم افزار زماني که هزاران سرور بدان آلوده مي شدند، روشي مناسب براي جلوگيري از اآن نبود. سرورهاي پراکسي در اين زمان موثر ترين راه حل جلوگيري و حل و فسخ اين مشکل شناخته شده و بکار گرفته شدند. از اين باب است که تمام سايتهاي شرکت مايکروسافت پشت نوعي از اين سرورها قرار دارند. حتي مي بينيم که در مورد نرم افزار هاي امن از جمله آپاچي، خود اين سرور ماجول پراکسي براي ساير وب سرورها دارد. روشي که در اين مبحث بدان پرداختيم روشي، پيشگيرانه مي باشد که در تمام دنيا از آن استفاده مي شود و تطبيق متدها و درخواستها با استانداردها قبل از ارسال به سرور مقصد در حال حاضر استانداردي در راه اندازي سرورهاي ميزباني امن مي باشد.

شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبکه   Network   

شبکه   Network                                                            

 

به مجموعه اي از اتصالات بين دو يا چند كامپيوتر

را شبكه ميگويند. زبانيكه اين كامپيوترها به كمك آن با يكديگر صحبت مي كنند را  Protocol  گويند.                                                                                                                                                                                                                                                 

يک شبکه شامل مجموعه ای از دستگاهها (کامپیوتر ، چاپگر و ...  بوده که با استفاده از محیط ارتباطی ( کابل ، امواج راديوئی ، نور ) و به

 منظور اشتراک منابع (نرم افزار و سخت افزارهای تحت شبکه) به يکديگر متصل می گردند.

تفسيم بندی شبکه ها 

-تقسیم بتدی بر اساس توع عملکرد
کامپيوترهای موجود در شبکه را با توجه به نوع عملکرد آنها به دو گروه عمده : سرويس دهنده (Server) و سرويس گيرنده (Client) تقسيم

می شود. کامپيوترهایی

 که در شبکه برای ساير کامپيوترها سرويس ها و خدماتی را ارائه می نمايند، سرويس دهنده و کامپيوترهایی که از خدمات و سرويس ها

 ارائه شده توسط سرويس

دهندگان استفاده می کنند، سرويس گيرنده ناميده می شوند.  در شبکه های Client-Server ، يک کامپيوتر در شبکه نمی تواند هم به

عنوان سرويس دهنده و هم

به عنوان سرويس گيرنده، ايفای وظيفه نمايد.

در شبکه های Peer-To-Peer ، يک کامپيوتر می تواند هم بصورت سرويس دهنده و هم بصورت سرويس گيرنده ايفای وظيفه نمايد.

- تقسيم بندی بر اساس توپولوژی
 الگوی هندسی استفاده شده جهت اتصال کامپيوترها، توپولوژی ناميده می شود. توپولوژی انتخاب شده برای پياده سازی

 شبکه ها، عاملی مهم در جهت کشف و برطرف نمودن اشکالات در شبکه خواهد بود. انتخاب يک توپولوژی خاص نمی تواند بدون ارتباط با محيط

انتقال و روش هایاستفاده از خط مطرح گردد.

نوع توپولوژی انتخابی جهت اتصال کامپيوترها به يکديگر ، مستقيما" بر نوع محيط انتقال و روش های استفاده از خط تاثير می گذارد.

 با توجه به تاثير مستقيم

توپولوژی انتخابی در نوع کابل کشی و هزينه های مربوط به  آن ، می بايست با دقت و تامل به انتخاب توپولوژی يک شبکه همت

گماشت . عوامل مختلفی جهت انتخاب يک توپولوژی بهينه مطرح می شود. مهمترين اين عوامل بشرح ذيل است :

- هزينه

 

-انعطاف پذيری

 

سه نوع توپولوژی رايج در شبکه های LAN استفاده می گردد :

·       BUS

·       STAR

·       RING

توپولوژی BUS
 يکی از رايجترين توپولوژی ها برای پياده سازی شبکه های LAN است . در مدل فوق از يک کابل به عنوان ستون فقرات اصلی در

شبکه استفاده شده و تمام

کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به آن متصل می گردند.

مزايای توپولوژی BUS

·        کم بودن طول کابل . بدليل استفاده از يک خط انتقال جهت اتصال تمام کامپيوترها ، در توپولوژی فوق از کابل کمی استفاده

·       می شود.موضوع فوق باعث پايين

·        آمدن هزينه نصب و ايجاد تسهيلات لازم در جهت پشتيبانی شبکه خواهد بود.

·       ساختار ساده. توپولوژی BUS دارای يک ساختار ساده است . در مدل فوق صرفا" از يک کابل برای انتقال اطلاعات

·        استفاده می شود.

·       توسعه آسان . يک کامپيوتر جديد را می توان براحتی در نقطه ای از شبکه اضافه کرد. در صورت اضافه شدن ايستگاههای

·        بيشتر در يک سگمنت ، می توان

·        از تقويت کننده هائی به نام Repeater استفاده کرد.

معايب توپولوژی BUS

·        مشکل بودن عيب يابی . با اينکه سادگی موجود در تويولوژی BUS امکان بروز اشتباه را کاهش می دهند، ولی در صورت بروز خطاء

·        کشف آن ساده

·       نخواهد بود. در شبکه هائی که از توپولوژی فوق استفاده می نمايند ، کنترل شبکه در هر گره دارای مرکزيت نبوده و در صورت

·       بروز خطاء می بايست

·        نقاط زيادی به منظور تشخيص خطاء بازديد و بررسی گردند.

·        ايزوله کردن خطاء مشکل است . در صورتی که يک کامپيوتر در توپولوژی فوق دچار مشکل گردد ، می بايست کامپيوتر را در محلی

·        که به شبکه

·       متصل است رفع عيب نمود. در موارد خاص می توان يک گره را از شبکه جدا کرد. در حالتيکه اشکال در محيط انتقال باشد ، تمام يک

·        سگمنت می بايست

·        از شبکه خارج گردد.

·       ماهيت تکرارکننده ها . در موارديکه برای توسعه شبکه از تکرارکننده ها استفاده می گردد، ممکن است در ساختار شبکه

·        تغييراتی نيز داده شود.

·        موضوع فوق مستلزم بکارگيری کابل بيشتر و اضافه نمودن اتصالات مخصوص شبکه است .

توپولوژی STAR
 در اين نوع توپولوژی همانگونه که از نام آن مشخص است ، از مدلی شبيه "ستاره" استفاده می گردد. در اين مدل تمام کامپيوترهای موجود

در شبکه معمولا"

به يک دستگاه خاص  با نام " هاب " متصل خواهند شد.

مزايای توپولوژی STAR

·       سادگی سرويس شبکه. توپولوژی STAR شامل تعدادی از نقاط اتصالی در يک نقطه مرکزی است . ويژگی فوق تغيير در ساختار

·        و سرويس  شبکه

·        را آسان می نمايد.

·       در هر اتصال يکدستگاه . نقاط اتصالی در شبکه ذاتا" مستعد اشکال هستند. در توپولوژی STAR  اشکال در يک اتصال ،

·       باعث خروج آن خط  از شبکه

·        و سرويس و اشکال زدائی خط مزبور است . عمليات فوق تاثيری در عملکرد ساير کامپيوترهای موجود در شبکه نخواهد گذاشت .

·       کنترل مرکزی و عيب يابی . با توجه به اين مسئله که نقطه  مرکزی  مستقيما" به هر ايستگاه موجود در شبکه

·       متصل است ، اشکالات و ايرادات

·       در شبکه بسادگی تشخيص  و مهار خواهند گرديد.

·       روش های ساده دستيابی . هر اتصال در شبکه شامل يک نقطه مرکزی و يک گره جانبی است . در چنين حالتی

·        دستيابی به محيط انتقال

·        حهت ارسال و دريافت اطلاعات دارای الگوريتمی ساده خواهد بود.

معايب توپولوژی STAR

·       زياد بودن طول کابل . بدليل اتصال مستقيم هر گره به نقطه مرکزی ، مقدار زيادی کابل مصرف می شود. با توجه

·        به اينکه هزينه کابل نسبت

·       به تمام شبکه ، کم است ، تراکم در کانال کشی جهت کابل ها و مسائل مربوط به نصب و پشتيبنی آنها بطور قابل

·        توجهی هزينه ها را افزايش خواهد داد.

·       مشکل بودن توسعه . اضافه نمودن يک گره جديد به شبکه مستلزم يک اتصال از نقطه مرکزی به گره جديد است .

·       با اينکه در زمان کابل کشی

·       پيش بينی های لازم جهت توسعه در نظر گرفته می شود ، ولی در برخی حالات نظير زمانيکه طول زيادی از کابل

·       مورد نياز بوده و يا اتصال

·       مجموعه ای از گره های غير قابل پيش بينی اوليه ، توسعه شبکه را با مشکل مواجه خواهد کرد.

·       وابستگی به نقطه مرکزی . در صورتی که نقطه مرکزی ( هاب ) در شبکه با مشکل مواجه شود ، تمام

·       شبکه غيرقابل استفاده خواهد بود.

توپولوژی RING
در اين نوع توپولوژی تمام کامپيوترها بصورت يک حلقه به يکديگر مرتبط می گردند. تمام کامپيوترهای موجود

در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده )

 به يک کابل که بصورت يک دايره بسته است ، متصل می گردند. در مدل فوق  هر گره به دو و فقط دو

همسايه مجاور خود متصل است .

اطلاعات از گره مجاور دريافت و به گره بعدی ارسال می شوند. بنابراين داده ها فقط در يک جهت حرکت کرده

و از ايستگاهی به ايستگاه ديگر انتقال پيدا می کنند.

مزايای توپولوژی RING

·        کم بودن طول کابل . طول کابلی که در اين مدل بکار گرفته می شود ، قابل مقايسه به توپولوژی BUS نبوده

·        و طول کمی را در بردارد.

·       ويژگی فوق باعث کاهش تعداد اتصالات ( کانکتور) در شبکه شده و ضريب اعتماد به شبکه را افزايش خواهد داد.

·       نياز به فضائی خاص جهت انشعابات در کابل کشی نخواهد بود.بدليل استفاده از يک کابل جهت

·       اتصال هر گره به گره همسايه اش ، اختصاص

·        محل هائی خاص به منظور کابل کشی ضرورتی نخواهد داشت .

·        مناسب جهت فيبر نوری. استفاده از فيبر نوری باعث بالا رفتن نرخ سرعت انتقال اطلاعات در شبکه است. 

·       چون در توپولوژی فوق ترافيک داده ها در يک جهت است ، می توان از فيبر نوری به منظور محيط انتقال استفاده کرد.در صورت تمايل می توان

·       در هر بخش ازشبکه از يک نوع کابل به عنوانمحيط انتقال استفاده کرد . مثلا" در محيط های ادرای از مدل های مسی

·        و در محيط کارخانه از فيبر نوری استفاده کرد.

معايب توپولوژی RING

·        اشکال در يک گره باعث اشکال در تمام شبکه می گردد. در صورت بروز اشکال در يک گره ، تمام شبکه با اشکال مواجه

·        خواهد شد. و تا زمانيکهگره معيوب از شبکه خارج نگردد ، هيچگونه ترافيک اطلاعاتی را روی شبکه نمی توان داشت .

·        اشکال زدائی مشکل است . بروز اشکال در يک گره می تواند روی تمام گرههای ديگر تاثير گذار باشد. به منظور عيب يابی

·        می بايست چندين گره بررسی تا گره مورد نظر پيدا گردد.

·       تغيير در ساختار شبکه مشکل است . در زمان گسترش و يا اصلاح حوزه جغرافيائی تحت پوشش شبکه ، بدليل

·       ماهيت حلقوی شبکه مسائلی بوجود خواهد آمد .

·       توپولوژی بر روی نوع دستيابی تاثير می گذارد. هر گره در شبکه دارای مسئوليت عبور دادن داده ای است

·        که از گره مجاور دريافت داشته است . قبل از اينکه يک گره بتواند داده خود را ارسال نمايد ، می بايست به اين

·        اطمينان برسد که محيط انتقال برای استفاده قابل دستيابی است .

تقسيم بندی بر اساس حوزه جغرافیایی
 شبکه های کامپيوتری با توجه به حوزه جغرافيایی تحت پوشش به سه گروه تقسيم می گردند:

·       شبکه های محلی ( کوچک ) LAN

·       شبکه های متوسط MAN

·       شبکه های گسترده WAN

شبکه های LAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع از شبکه ها پوشش داده می شود ، يک محيط کوچک نظير يک اتاق و یا ساختمان اداری است.

                                                                                     

 

 

شبکه های MAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه يک شهر است.

 

شبکه های WAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه کشور و قاره است.

 

تجهیزات شبکه

تجهیزات مورد نیاز در شبکه به 2 دسته زیر تقسیم بندی می شود:

 

 1) تجهیزات غیر فعال شبکه

 

2) تجهیزات فعال شبکه

 

امروزه از تجهیزات تست شبکه جهت عیب یابی استفاده می گردد. 

 

 

آشنایی با چند اصطلاح در شبکه

Uncast: ارسال اطلاعات توسط يک گره با آدرس خاص و دريافت اطلاعات توسط گره ديگر است.

Multicast: يک گره، اطلاعاتي را براي يک گروه خاص (با آدرس مشخص) ارسال مي دارد.

Broadcast: يک گره اطلاعاتي را براي تمام گره هاي موجود در شبکه ارسال مي نمايد.

 OSI Model: هر شبکه کامپیوتری بصورت لایه های نرم افزاری و سخت افزاری است.

 

 

اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر TCP/IP (بخش سوم) 

Ping و Tracert  ، دو برنامه مفيد به منظور تست وضعيت ارتباطی گره های موجود در يک شبکه مبتنی بر TCP/IP می باشند . در اين بخش با برنامه بسيار سودمند ping آشنا خواهيم شد و در بخش های بعدی به بررسی دستور tracert خواهيم پرداخت .

دستور Ping
دستور Ping می تواند نقطه شروع مناسبی برای اشکال زدائی يک شبکه مبتنی بر TCP/IP باشد . از برنامه فوق برای تست وضعيت ارتباط بين دو سيستم موجود در شبکه استفاده می شود . اين برنامه از پروتکل ICMP (  اقتباس شده از Internet Control Message Protocol ) به منظور مبادله بسته های اطلاعاتی با سيستم راه دور استفاده می کند (ICMP از پروتکل UDP برای حمل داده استفاده می نمايد ) .
برنامه Ping در ابتدا توسط Mike Muuss و با عملکردی ساده ، پياده سازی گرديد. اين برنامه از پروتکل ICMP به منظور ارسال پيام های UDP به يک آدرس ( ECHO REQUEST ) استفاده می نمايد و پس از ارسال پيام ، در انتظار دريافت پاسخ ( ECHO REPLY ) می ماند . سيستم راه دور، يک بسته اطلاعاتی از نوع پاسخ ( REPLY ) را برای فرستنده پيام ارسال می نمايد و بر اساس آن Round-trip ( ارسال يک درخواست و دريافت پاسخ ) محاسبه می گردد .
ساختار بسته های اطلاعاتی ECHO REQUEST و ECHO REPLY در جدول زير نشان داده شده است . از فيلد اطلاعاتی "نوع پيام " به منظور مشخص نمودن نوع پيام ، استفاده می شود . در صورتی که مقدار اين فيلد هشت باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REQUEST  و در صورتی که مقدار اين فيلد صفر باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REPLY  خواهد بود .

ساختار بسته های اطلاعاتی  ECHO REQUEST و ECHO REPLY

نوع پيام ICMP
( صفر و يا هشت )

کد صفر

CheckSum

Identifier

Sequence number

Optional data

استفاده از Ping
Ping دارای عملکردی بسيار ساده است . در ابتدا فيلد Sequence number مقدار صفر را خواهد گرفت و به ازای ارسال هر بسته اطلاعاتی، يک واحد به آن اضافه می شود . مقدار فيلد Identifier ، منحصر بفرد بوده  تا امکان تشخيص بسته های اطلاعاتی برگردانده شده وجود داشته باشد ( در مواردی که بيش از يک کاربر بطور همزمان از دستور Ping بر روی يک ماشين استفاده می نمايند) . در اکثر نسخه های يونيکس و لينوکس ، مقدار فيلد Identifier معادل Process ID  پردازه ای در نظر گرفته می شود که پيام ECHO REQUEST را ارسال نموده است .
پس از دريافت پيام ECHO REQUEST توسط کامپيوتر دريافت کننده ، وی يک پاسخ ( REPLY ) را برای فرستنده ارسال می نمايد که شامل  Identifier و Sequence number مشابه بسته اطلاعاتی ارسالی است .
با توجه به پاسخ ارائه شده توسط دريافت کننده بسته های اطلاعاتی می توان به نتايج متفاوتی دست يافت :

  •  تمامی بسته های اطلاعاتی ارسالی ، مجددا" برگردانده می شوند . ( بين سيستم ارسال کننده و دريافت کننده مشکل ارتباطی وجود ندارد ) .

  • برخی از بسته های اطلاعاتی ارسالی، توسط دريافت کننده برگردانده نمی شوند ( کاهش بسته های اطلاعاتی ارسالی ) و يا با اولويتی که ارسال می گردند با همان اولويت دريافت نمی شوند . اين مسئله می تواند نشاندهنده وجود اشکال در يک شبکه باشد . در اين رابطه احتمال ديگری نيز وجود دارد : سيستم از راه دور ( سيستمی که می بايست به پيام های ارسالی پاسخ دهد ) درگير پردازش های متعددی است و قادر به پاسخگوئی پيام های ECHO REQUEST  در مدت زمان مشخص شده  نمی باشد .

دستور Ping ، مدت زمان Round-trip بر حسب ميلی ثانيه را محاسبه و نمايش می دهد . برای محاسبه مدت زمان Round-trip ، برنامه ping زمان ارسال بسته اطلاعاتی را در فيلد Optional data قرار داده و پس از برگشت بسته اطلاعاتی، زمان ذخيره شده را با زمان جاری سيستم مقايسه نموده تا در نهايت مدت زمان رفت و برگشت يک بسته اطلاعاتی مشخص گردد . دستور Ping همچنين مقدار TTL ( اقتباس شده از Time To Live ) را در خروجی نمايش خواهد داد .TTL مدت زمان اعتبار يک بسته اطلاعاتی را مشخص نموده و  هر host و يا روتر موجود در مسير بسته اطلاعاتی معمولا"  به ميزان يک ثانيه آن را کاهش می دهد .
در برخی موارد ممکن است در زمان ارسال درخواست های متوالی ping ، مدت زمان Round-trip کاهش پيدا نمايد . اين موضوع می تواند دلايل متعددی داشته باشد :

  • ماشين مقصد ( و يا روتر gateway ) در آن مقطع زمانی در جدول محلی ARP نمی باشد و مدت زمانی طول خواهد کشيد ( ميلی ثاينه ) تا arp آدرس سخت افزاری اولين بسته اطللاعاتی را  بدست آورد  .

  • در صورتی که به همراه دستور ping در مقابل استفاده از آدرس IP از نام host استفاده شود ، ممکن است يافتن سرويس دهنده DNS که برنامه ping می بايست با آن ارتباط برقرار نمايد( ترجمه نام host به آدرس IP ) ،  زمان خاص خود را داشته باشد .

در زمان استفاده از دستور Ping بهتر است که در ابتدا عمليات ping را در ارتباط با اينترفيس محلی و يا آدرس
 ( Loopback ( IP: 127.0.0.1 شروع نمود . آدرس loopback در پشته TCP/IP استفاده شده و می توان از آن به منظور حصول اطمينان از صحت کارکرد پشته محلی ، استفاده نمود . آدرس فوق ، يک آدرس IP رزو شده است که امکان استفاده از آن در اينترنت وجود ندارد . در صورتی که نمی توان آدرس IP سستم محلی را ping نمود ، ممکن است پيکربندی سيستم  دارای مشکل باشد .  در صورتی که نمی توان آدرس Loopback را ping نمود ، ممکن است پشته TCP/IP  و يا آداپتور شبکه مشکل داشته باشند .

استفاده از Ping در  ويندوز
جدول زير  گرامر دستور Ping به همراه عملکرد برخی از  سوئيچ های متداول  آن را نشان می دهد :

گرامر دستور Ping در ويندوز

ping [-t] [-a] [-n count] [-l size] [-f] [-i TTL] [-v TOS]
[-r count] [-s count] [[-j host-list] | [-k host-list]]  
[-w timeout] destination-list

عملکرد

سوئيچ

به صورت پيوسته عمليات Ping را انجام می دهد. برای توقف برنامه ping می توان از کليدهای CTRL+C استفاده نمود .

-t
 ترجمه آدرس به نام را انجام می دهد -a
تعداد بسته های اطلاعاتی ICMP ECHO REQUEST ارسالی را مشخص می نمايد . -n count
اندازه بافر را ارسال می نمايد. -1 size
 مقدار TTL را مشخص می نمايد . -i TTL
مدت زمان انتظار پاسخ برحسب ميلی ثانيه -w timeout

نحوه استفاده از دستور Ping :

تايپ دستور

خروجی

C:\>ping www.google.com  

 Pinging www.google.akadns.net [64.233.187.99] with 32 bytes of data:

Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=421ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=430ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=431ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=430ms TTL=238

Ping statistics for 64.233.187.99:
Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
Minimum = 421ms, Maximum = 431ms, Average = 428ms

توضيحات :

  • چهار بسته اطلاعاتی ارسال شده است که همان چهار بسته نيز دريافت شده اند ( در زمان انتقال، هيچيک از بسته های اطلاعاتی گم نشده اند )

  • زمان پاسخ حدودا"  430 ميلی ثانيه بوده است
  • اندازه بسته های اطلاعاتی ارسالی ، سی و دو بايت است .

اشکال زدائی ارتباط بين گره های يک شبکه با استفاده از دستور Ping 
برای اشکال زدائی ارتباط بين گره های يک شبکه ، می توان مراحل زير را دنبال نمود :

  • آيا پيکربندی TCP/IP بر روی سيسم محلی ( ارسال کننده ) درست است ؟ برای پاسخ به سوال فوق می توان آدرس IP سيستم محلی را Ping و نتايج را مشاهده نمود . در صورت عدم ارائه پاسخ مناسب ،می تواند مشکل  مربوط به پيکربندی تنظيمات TCP/IP بر روی سيستم محلی باشد .

  • آيا امکان ping نمودن نام host وجود دارد ؟ برای پاسخ به سوال فوق به  همراه دستور ping از نام host استفاده نمائيد . ping ، قبل از ارسال بسته اطلاعاتی برای host مورد نظر ، نام آن را به يک آدرس IP ترجمه می نمايد . اگر آدرسی که Ping ترجمه می نمايد ، آدرسی نيست که تصور آن را داريد ، می بايست پيکربندی سيستم خود را بررسی نمائيد . در چنين مواردی ممکن است شما کامپيوتر خود را بگونه ای پيکربندی نموده ايد که از يک آدرس IP خاص استفاده نمايد ولی در سرويس دهنده DNS ، به کامپيوتر شما يک آدرس IP ديگر مرتبط شده است . در اين رابطه می توان از دستور nslookup به منظور اشکال زدائی ترجمه استفاده نمود .

  • آيا امکان ارتباط با سيستمی ديگر در شبکه وجود دارد ؟ برای پاسخگوئی به سوال فوق می بايست يک سيستم ديگر را که مطمئن هستيد در Subnet شما وجود دارد ، ping نمائيد . در صورتی که نتايج موفقيت آميز باشد ، شما می توانيد با اعضاء broadcast Domain ارتباط برقرار نمائيد .

  • آيا امکان ارتباط با Default Gateway وجود دارد ؟ Default Gateway ، روتر و يا دستگاهی ديگر است که  Subnet شما را به ساير شبکه ها متصل می نمايد. در صورت عدم امکان ping نمودن Default Gateway ، دو احتمال می تواند وجود داشته باشد : احتمال اول : ممکن است آدرس Subnet شما اشتباه باشد . در چنين مواردی می بايست پيکربندی سيستم بررسی گردد  تا اين اطمينان حاصل شود که شما از يک آدرس درست برای روتر و يا host ديگر که مسئول فورواردينگ بسته های اطلاعاتی در Local Subnet است ، استفاده می نمائيد . احتمال دوم : ممکن است خود Default gateway دارای مشکل باشد . برای اطمينان از اين موضوع ، می توان از طريق يک سيستم ديگر موجود در شبکه ، Default Gateway را ping نمود . در صورتی که مشکل همچنان باقی است ، می بايست برای حل مشکل بر روی Default Gateway متمرکز گرديد .

  • آيا امکان ارتباط با ساير سيستم های موجود در خارج از شبکه محلی وجود دارد ؟ برای پاسخ به سوال فوق ، می توان يک سيستم راه دور را ping نمود . در صورتی که عمليات توام با موفقيت باشد ، ارتباط شما از طريق Default gateway به درستی  برقرار شده است و در صورت عدم موفقيت ، دلايل متعددی می تواند وجود داشته باشد : بروز اشکال در سيستم مقصد ، بروز اشکال در روتينگ به سيستم مقصد و يا تجهيزات موجود در خارج از شبکه محلی

و اما دو نکته که بد نيست به آنان نيز اشاره ای داشته باشيم  :

  • نکته اول : همانگونه که ملاحظه گرديد ، دستور ping دارای امکاناتی مفيد و قدرتمند به منظور اشکال زدائی ارتباط بين گره ها در شبکه های مبتنی بر TCP/IP است، ولی Ping of Death که احتمالا" نام آن را تاکنون شنيده ايد دارای وضعيتی اينچنين نمی باشد . Ping of Death يک نوع تهاجم در شبکه های کامپيوتری است که در آن يک مهاجم با استفاده از برنامه هائی خاص ، بسته های اطلاعاتی ICMP را توليد می نمايد که دارای اندازه ای بيش از حد مجاز می باشند . در صورتی که نرم افزار موجود بر روی سيستم مقصد به درستی Patch نشده باشد ، بسته های اطلاعاتی ارسالی توسط مهاجمان دريافت و بخش عمده ای از حافظه را اشغال نموده و می تواند سرريز حافظه را بدنبال داشته باشد . مديران شبکه می بايست يک محيط ايمن به منظور استفاده از ping را در شبکه فراهم نموده تا امکان تحقق چنين حملاتی در شبکه وجود نداشته باشد .

  • نکته دوم : در صورتی که نتوان يک کامپيوتر راه دور را ping نمود ، نمی توان با قاطعيت اعلام نمود که سيستم مقصد به شبکه متصل نمی باشد و  يا  مشکل مربوط به کابل کشی شبکه است . در اين رابطه دلايل متعددی می تواند وجود داشته باشد : بروز اشکال در هر يک از دستگاه های موجود در مسير ارتباطی نظير  هاب ، سوئيچ ، روتر و يا Default Gateway . به همين دليل ، می بايست همواره يک طرح کامل از شبکه به همراه جزئيات مربوطه وجود داشته باشد تا در صورت بروز مشکلاتی اينچنين به سرعت بتوان مسير مربوطه را برای اشکال زدائی بررسی نمود . در چنين مواردی ، می بايست هر دستگاه موجود در مسير ارتباطی بررسی گردد .

اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر TCP/IP (بخش سوم) 

Ping و Tracert  ، دو برنامه مفيد به منظور تست وضعيت ارتباطی گره های موجود در يک شبکه مبتنی بر TCP/IP می باشند . در اين بخش با برنامه بسيار سودمند ping آشنا خواهيم شد و در بخش های بعدی به بررسی دستور tracert خواهيم پرداخت .

دستور Ping
دستور Ping می تواند نقطه شروع مناسبی برای اشکال زدائی يک شبکه مبتنی بر TCP/IP باشد . از برنامه فوق برای تست وضعيت ارتباط بين دو سيستم موجود در شبکه استفاده می شود . اين برنامه از پروتکل ICMP (  اقتباس شده از Internet Control Message Protocol ) به منظور مبادله بسته های اطلاعاتی با سيستم راه دور استفاده می کند (ICMP از پروتکل UDP برای حمل داده استفاده می نمايد ) .
برنامه Ping در ابتدا توسط Mike Muuss و با عملکردی ساده ، پياده سازی گرديد. اين برنامه از پروتکل ICMP به منظور ارسال پيام های UDP به يک آدرس ( ECHO REQUEST ) استفاده می نمايد و پس از ارسال پيام ، در انتظار دريافت پاسخ ( ECHO REPLY ) می ماند . سيستم راه دور، يک بسته اطلاعاتی از نوع پاسخ ( REPLY ) را برای فرستنده پيام ارسال می نمايد و بر اساس آن Round-trip ( ارسال يک درخواست و دريافت پاسخ ) محاسبه می گردد .
ساختار بسته های اطلاعاتی ECHO REQUEST و ECHO REPLY در جدول زير نشان داده شده است . از فيلد اطلاعاتی "نوع پيام " به منظور مشخص نمودن نوع پيام ، استفاده می شود . در صورتی که مقدار اين فيلد هشت باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REQUEST  و در صورتی که مقدار اين فيلد صفر باشد ، بسته اطلاعاتی از نوع ECHO REPLY  خواهد بود .

ساختار بسته های اطلاعاتی  ECHO REQUEST و ECHO REPLY

نوع پيام ICMP
( صفر و يا هشت )

کد صفر

CheckSum

Identifier

Sequence number

Optional data

استفاده از Ping
Ping دارای عملکردی بسيار ساده است . در ابتدا فيلد Sequence number مقدار صفر را خواهد گرفت و به ازای ارسال هر بسته اطلاعاتی، يک واحد به آن اضافه می شود . مقدار فيلد Identifier ، منحصر بفرد بوده  تا امکان تشخيص بسته های اطلاعاتی برگردانده شده وجود داشته باشد ( در مواردی که بيش از يک کاربر بطور همزمان از دستور Ping بر روی يک ماشين استفاده می نمايند) . در اکثر نسخه های يونيکس و لينوکس ، مقدار فيلد Identifier معادل Process ID  پردازه ای در نظر گرفته می شود که پيام ECHO REQUEST را ارسال نموده است .
پس از دريافت پيام ECHO REQUEST توسط کامپيوتر دريافت کننده ، وی يک پاسخ ( REPLY ) را برای فرستنده ارسال می نمايد که شامل  Identifier و Sequence number مشابه بسته اطلاعاتی ارسالی است .
با توجه به پاسخ ارائه شده توسط دريافت کننده بسته های اطلاعاتی می توان به نتايج متفاوتی دست يافت :

  •  تمامی بسته های اطلاعاتی ارسالی ، مجددا" برگردانده می شوند . ( بين سيستم ارسال کننده و دريافت کننده مشکل ارتباطی وجود ندارد ) .

  • برخی از بسته های اطلاعاتی ارسالی، توسط دريافت کننده برگردانده نمی شوند ( کاهش بسته های اطلاعاتی ارسالی ) و يا با اولويتی که ارسال می گردند با همان اولويت دريافت نمی شوند . اين مسئله می تواند نشاندهنده وجود اشکال در يک شبکه باشد . در اين رابطه احتمال ديگری نيز وجود دارد : سيستم از راه دور ( سيستمی که می بايست به پيام های ارسالی پاسخ دهد ) درگير پردازش های متعددی است و قادر به پاسخگوئی پيام های ECHO REQUEST  در مدت زمان مشخص شده  نمی باشد .

دستور Ping ، مدت زمان Round-trip بر حسب ميلی ثانيه را محاسبه و نمايش می دهد . برای محاسبه مدت زمان Round-trip ، برنامه ping زمان ارسال بسته اطلاعاتی را در فيلد Optional data قرار داده و پس از برگشت بسته اطلاعاتی، زمان ذخيره شده را با زمان جاری سيستم مقايسه نموده تا در نهايت مدت زمان رفت و برگشت يک بسته اطلاعاتی مشخص گردد . دستور Ping همچنين مقدار TTL ( اقتباس شده از Time To Live ) را در خروجی نمايش خواهد داد .TTL مدت زمان اعتبار يک بسته اطلاعاتی را مشخص نموده و  هر host و يا روتر موجود در مسير بسته اطلاعاتی معمولا"  به ميزان يک ثانيه آن را کاهش می دهد .
در برخی موارد ممکن است در زمان ارسال درخواست های متوالی ping ، مدت زمان Round-trip کاهش پيدا نمايد . اين موضوع می تواند دلايل متعددی داشته باشد :

  • ماشين مقصد ( و يا روتر gateway ) در آن مقطع زمانی در جدول محلی ARP نمی باشد و مدت زمانی طول خواهد کشيد ( ميلی ثاينه ) تا arp آدرس سخت افزاری اولين بسته اطللاعاتی را  بدست آورد  .

  • در صورتی که به همراه دستور ping در مقابل استفاده از آدرس IP از نام host استفاده شود ، ممکن است يافتن سرويس دهنده DNS که برنامه ping می بايست با آن ارتباط برقرار نمايد( ترجمه نام host به آدرس IP ) ،  زمان خاص خود را داشته باشد .

در زمان استفاده از دستور Ping بهتر است که در ابتدا عمليات ping را در ارتباط با اينترفيس محلی و يا آدرس
 ( Loopback ( IP: 127.0.0.1 شروع نمود . آدرس loopback در پشته TCP/IP استفاده شده و می توان از آن به منظور حصول اطمينان از صحت کارکرد پشته محلی ، استفاده نمود . آدرس فوق ، يک آدرس IP رزو شده است که امکان استفاده از آن در اينترنت وجود ندارد . در صورتی که نمی توان آدرس IP سستم محلی را ping نمود ، ممکن است پيکربندی سيستم  دارای مشکل باشد .  در صورتی که نمی توان آدرس Loopback را ping نمود ، ممکن است پشته TCP/IP  و يا آداپتور شبکه مشکل داشته باشند .

استفاده از Ping در  ويندوز
جدول زير  گرامر دستور Ping به همراه عملکرد برخی از  سوئيچ های متداول  آن را نشان می دهد :

گرامر دستور Ping در ويندوز

ping [-t] [-a] [-n count] [-l size] [-f] [-i TTL] [-v TOS]
[-r count] [-s count] [[-j host-list] | [-k host-list]]  
[-w timeout] destination-list

عملکرد

سوئيچ

به صورت پيوسته عمليات Ping را انجام می دهد. برای توقف برنامه ping می توان از کليدهای CTRL+C استفاده نمود .

-t
 ترجمه آدرس به نام را انجام می دهد -a
تعداد بسته های اطلاعاتی ICMP ECHO REQUEST ارسالی را مشخص می نمايد . -n count
اندازه بافر را ارسال می نمايد. -1 size
 مقدار TTL را مشخص می نمايد . -i TTL
مدت زمان انتظار پاسخ برحسب ميلی ثانيه -w timeout

نحوه استفاده از دستور Ping :

تايپ دستور

خروجی

C:\>ping www.google.com  

 Pinging www.google.akadns.net [64.233.187.99] with 32 bytes of data:

Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=421ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=430ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=431ms TTL=238
Reply from 64.233.187.99: bytes=32 time=430ms TTL=238

Ping statistics for 64.233.187.99:
Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
Minimum = 421ms, Maximum = 431ms, Average = 428ms

توضيحات :

  • چهار بسته اطلاعاتی ارسال شده است که همان چهار بسته نيز دريافت شده اند ( در زمان انتقال، هيچيک از بسته های اطلاعاتی گم نشده اند )

  • زمان پاسخ حدودا"  430 ميلی ثانيه بوده است
  • اندازه بسته های اطلاعاتی ارسالی ، سی و دو بايت است .

اشکال زدائی ارتباط بين گره های يک شبکه با استفاده از دستور Ping 
برای اشکال زدائی ارتباط بين گره های يک شبکه ، می توان مراحل زير را دنبال نمود :

  • آيا پيکربندی TCP/IP بر روی سيسم محلی ( ارسال کننده ) درست است ؟ برای پاسخ به سوال فوق می توان آدرس IP سيستم محلی را Ping و نتايج را مشاهده نمود . در صورت عدم ارائه پاسخ مناسب ،می تواند مشکل  مربوط به پيکربندی تنظيمات TCP/IP بر روی سيستم محلی باشد .

  • آيا امکان ping نمودن نام host وجود دارد ؟ برای پاسخ به سوال فوق به  همراه دستور ping از نام host استفاده نمائيد . ping ، قبل از ارسال بسته اطلاعاتی برای host مورد نظر ، نام آن را به يک آدرس IP ترجمه می نمايد . اگر آدرسی که Ping ترجمه می نمايد ، آدرسی نيست که تصور آن را داريد ، می بايست پيکربندی سيستم خود را بررسی نمائيد . در چنين مواردی ممکن است شما کامپيوتر خود را بگونه ای پيکربندی نموده ايد که از يک آدرس IP خاص استفاده نمايد ولی در سرويس دهنده DNS ، به کامپيوتر شما يک آدرس IP ديگر مرتبط شده است . در اين رابطه می توان از دستور nslookup به منظور اشکال زدائی ترجمه استفاده نمود .

  • آيا امکان ارتباط با سيستمی ديگر در شبکه وجود دارد ؟ برای پاسخگوئی به سوال فوق می بايست يک سيستم ديگر را که مطمئن هستيد در Subnet شما وجود دارد ، ping نمائيد . در صورتی که نتايج موفقيت آميز باشد ، شما می توانيد با اعضاء broadcast Domain ارتباط برقرار نمائيد .

  • آيا امکان ارتباط با Default Gateway وجود دارد ؟ Default Gateway ، روتر و يا دستگاهی ديگر است که  Subnet شما را به ساير شبکه ها متصل می نمايد. در صورت عدم امکان ping نمودن Default Gateway ، دو احتمال می تواند وجود داشته باشد : احتمال اول : ممکن است آدرس Subnet شما اشتباه باشد . در چنين مواردی می بايست پيکربندی سيستم بررسی گردد  تا اين اطمينان حاصل شود که شما از يک آدرس درست برای روتر و يا host ديگر که مسئول فورواردينگ بسته های اطلاعاتی در Local Subnet است ، استفاده می نمائيد . احتمال دوم : ممکن است خود Default gateway دارای مشکل باشد . برای اطمينان از اين موضوع ، می توان از طريق يک سيستم ديگر موجود در شبکه ، Default Gateway را ping نمود . در صورتی که مشکل همچنان باقی است ، می بايست برای حل مشکل بر روی Default Gateway متمرکز گرديد .

  • آيا امکان ارتباط با ساير سيستم های موجود در خارج از شبکه محلی وجود دارد ؟ برای پاسخ به سوال فوق ، می توان يک سيستم راه دور را ping نمود . در صورتی که عمليات توام با موفقيت باشد ، ارتباط شما از طريق Default gateway به درستی  برقرار شده است و در صورت عدم موفقيت ، دلايل متعددی می تواند وجود داشته باشد : بروز اشکال در سيستم مقصد ، بروز اشکال در روتينگ به سيستم مقصد و يا تجهيزات موجود در خارج از شبکه محلی

و اما دو نکته که بد نيست به آنان نيز اشاره ای داشته باشيم  :

  • نکته اول : همانگونه که ملاحظه گرديد ، دستور ping دارای امکاناتی مفيد و قدرتمند به منظور اشکال زدائی ارتباط بين گره ها در شبکه های مبتنی بر TCP/IP است، ولی Ping of Death که احتمالا" نام آن را تاکنون شنيده ايد دارای وضعيتی اينچنين نمی باشد . Ping of Death يک نوع تهاجم در شبکه های کامپيوتری است که در آن يک مهاجم با استفاده از برنامه هائی خاص ، بسته های اطلاعاتی ICMP را توليد می نمايد که دارای اندازه ای بيش از حد مجاز می باشند . در صورتی که نرم افزار موجود بر روی سيستم مقصد به درستی Patch نشده باشد ، بسته های اطلاعاتی ارسالی توسط مهاجمان دريافت و بخش عمده ای از حافظه را اشغال نموده و می تواند سرريز حافظه را بدنبال داشته باشد . مديران شبکه می بايست يک محيط ايمن به منظور استفاده از ping را در شبکه فراهم نموده تا امکان تحقق چنين حملاتی در شبکه وجود نداشته باشد .

  • نکته دوم : در صورتی که نتوان يک کامپيوتر راه دور را ping نمود ، نمی توان با قاطعيت اعلام نمود که سيستم مقصد به شبکه متصل نمی باشد و  يا  مشکل مربوط به کابل کشی شبکه است . در اين رابطه دلايل متعددی می تواند وجود داشته باشد : بروز اشکال در هر يک از دستگاه های موجود در مسير ارتباطی نظير  هاب ، سوئيچ ، روتر و يا Default Gateway . به همين دليل ، می بايست همواره يک طرح کامل از شبکه به همراه جزئيات مربوطه وجود داشته باشد تا در صورت بروز مشکلاتی اينچنين به سرعت بتوان مسير مربوطه را برای اشکال زدائی بررسی نمود . در چنين مواردی ، می بايست هر دستگاه موجود در مسير ارتباطی بررسی گردد .

اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر TCP/IP (بخش دوم ) 

ipconfig ، يکی از دستورات مفيد به منظور بررسی وضعيت پيکربندی TCP/IP در کامپيوترهای سرويس دهنده و يا سرويس گيرنده ای است که بر روی آنان ويندوز نصب شده است . در يونيکس و لينوکس از دستور ifconfig در اين رابطه استفاده می شود . در سيستم هائی که بر روی آنان ويندوز 9x و يا  ME نصب شده است ، می توان از دستور winipcfg استفاده نمود . 

استفاده از ipconfig 
برای استفاده از دستور فوق، کافی است نام آن را از طريق پنجره  command prompt تايپ نمود . عملکرد  ipconfig  و اطلاعاتی که در اثر اجرای آن نمايش داده خواهد شد به نوع سوئيچ استفاده شده ، بستگی دارد .

استفاده از ipconfig بدون سوئيچ ،اطلاعات پيکربندی TCP/IP در ارتباط با هر يک از  آداپتورهای موجود بر روی سيستم را نمايش خواهد داد:

  • آدرس IP
  • Subnet Mask
  • Default gateway
  • اطلاعات سرويس دهنده DNS
  • Domain

تايپ دستور

خروجی

C:\> ipconfig

 Ethernet adapter MyLan1:

Connection-specific DNS Suffix . :
IP Address. . . . . . . . . . . .
  : 10.10.1.1
Subnet Mask . . . . . . . . . . . : 255.0.0.0
Default Gateway . . . . . . . . . :

PPP adapter My ISP:

Connection-specific DNS Suffix . :
IP Address. . . . . . . . . . . .   : 10.1.1.216
Subnet Mask . . . . . . . . . . . : 255.255.255.255
Default Gateway . . . . . . . . . : 10.1.1.216

دستور فوق ، اطلاعات مربوط به اتصالات از نوع PPP که از آنان در Dialup و VPN استفاده می شود را نيز نمايش خواهد داد . 

استفاده از ipconfig به همراه سوئيچ all ، علاوه بر نمايش اطلاعات اشاره شده در بخش قبل ، اطلاعات ديگری را نيز نمايش خواهد داد  :

  •  آدرس سخت افزاری کارت شبکه ( آدرس MAC
  • اطلاعات مربوط به DHCP

تايپ دستور

خروجی

C:\> ipconfig /all

 Windows 2000 IP Configuration

Host Name . . . . . . . . . . . . : srco
Primary DNS Suffix . . . . . . . : srco.ir
Node Type . . . . . . . . . . . . : Broadcast
IP Routing Enabled. . . . . . . . : No
WINS Proxy Enabled. . . . . . . . : No
DNS Suffix Search List. . . . . . : srco.ir

Ethernet adapter MyLan1:

Connection-specific DNS Suffix . :
Description . . . . . . . . . . . : D-Link DFE-680TX CardBus PC Card
Physical Address. . . . . . . . . : 00-50-BA-79-DB-6A
DHCP Enabled. . . . . . . . . . . : No
IP Address. . . . . . . . . . . .
   : 10.10.1.1
Subnet Mask . . . . . . . . . . .
 : 255.0.0.0
Default Gateway . . . . . . . . . :
DNS Servers . . . . . . . . . . .
 : 127.0.0.1

PPP adapter My ISP:

Connection-specific DNS Suffix . :
Description . . . . . . . . . . .    : WAN (PPP/SLIP) Interface
Physical Address. . . . . . . . . : 00-53-45-00-00-00
DHCP Enabled. . . . . . . . . . . : No
IP Address. . . . . . . . . . . .    : 10.1.1.216
Subnet Mask . . . . . . . . . . . : 255.255.255.255
Default Gateway . . . . . . . . .: 10.1.1.216
DNS Servers . . . . . . . . . . . : x1.y1.z1.w1
                                            x2.y2.z2.w2

ساير سوئيچ های دستور ipconfig : با استفاده از دستور ipconfig و برخی سوئيچ های آن ( release ,renew ) ، می توان اطلاعات مربوط به پيکربندی TCP/IP ارائه شده توسط سرويس دهنده DHCP را که در اختيار يک سرويس گيرنده قرار داده شده است را آزاد و يا آنان را مجددا" از سرويس دهنده درخواست نمود . فرآيند فوق به منظور تشخيص عملکرد صحيح سرويس دهنده  DHCP  در شبکه بسيار مفيد و کارساز است . ( آيا سرويس دهنده DHCP وظايف خود را به خوبی انجام می دهد ؟ آيا يک سرويس گيرنده قادر به برقراری ارتباط با سرويس دهنده DHCP به منظور درخواست و دريافت اطلاعات پيکربندی TCP/IP می باشد ؟ ) . دستور ipconfig دارای سوئيچ های مفيد متعددی است که می توان با توجه به نوع خواسته خود از آنان استفاده نمود : 

عملکرد

سوئيچ 

 آدرس IP پيکربندی شده توسط  DHCP را آزاد می نمايد . در صورتی که سوئيچ فوق را به تنهائی و بدون مشخص نمودن adapter تايپ نمائيم،پيکربندی IP برای تمامی آداپتورهای موجود بر روی کامپيوتر، آزاد می گردد. در صورتی که قصد آزاد سازی اطلاعات پيکربندی مربوط به يک آداپتور خاص را داشته باشيم ، می بايست به همراه سوئيچ فوق نام آداپتور نيز مشخص گردد .
( مثلا" ipconfig / release MyLan1 )

 / release [ adapter]

يک آدرس IP را بر اساس اطلاعات جديدی که از طريق DHCP دريافت می نمايد ، پيکربندی مجدد می نمايد . در صورتی که سوئيچ فوق را به تنهائی و بدون مشخص نمودن adapter تايپ نمائيم،پيکربندی IP  تمامی آداپتورهای موجود بر روی کامپيوتر، مجددا" انجام خواهد شد.  در صورتی که قصد ايجاد مجدد اطلاعات پيکربندی مربوط به يک آداپتور خاص را داشته باشيم ، می بايست به همراه سوئيچ فوق نام آداپتور نيز مشخص گردد.
( مثلا" ipconfig / renew MyLan1 )

 /renew [adapter]
حذف محتويات Dns Resolver Cache / flushdn

Refresh نمودن تمامی اطلاعات توليد شده توسط DHCP برای آداپتور و ريجستر نمودن اسامی Dns

/ registerdn

 نمايش محتويات Dns Resolver Cache

/ displaydns

نمايش تمامی DHCP Class ID مجاز برای آداپتور

/ showclassid [adapter]

تغيير  DHCP Class ID 

/setclassid [adapter] [classidtoset ]

توضيحات :

  • تشخيص نام آداپتور : نام آداپتور را می توان با کليک ( Right click ) بر روی Network Neighborhood و انتخاب گزينه properties، از طريق پنجره Network and Dial-up Connections مشاهده نمود ( اسامی آدپتورها ، نام آيکون ها می باشند ) .

  • مفهوم DNS Cache : زمانی که يک سيستم ، ترجمه ( تبديل نام host  به آدرس ) را از طريق يک سرويس دهنده DNS دريافت می نمايد ، برای مدت زمان کوتاهی آن را در يک Cache ذخيره می نمايد . در صورتی که مجددا" از نام استفاده شود ، پشته TCP/IP محتويات Cache را به منظور يافتن رکورد درخواستی بررسی می نمايد . بدين ترتيب امکان پاسخگوئی سريعتر به درخواست ترجمه نسبت به حالتی که در خواست برای يک سرويس دهنده DNS ارسال می شود ، فراهم می گردد . با توجه به اين که اندازه Cache نمی تواند از يک ميزان منطقی و تعريف شده تجاوز نمايد ، هر رکورد موجود در Cache پس از مدت زمانی خاص حذف می گردد. در صورت اعمال هرگونه تغييرات در DNS ( مثلا" تغيير يک رکورد DNS ) ، می توان با استفاده از دستور ipconfig/flushdns تمامی رکوردهای موجود در cache را حذف نمود . بدين ترتيب در صورت درخواست يک نام host ، با سرويس دهنده DNS مشورت می گردد و نتايج مجددا" در Cache ذخيره خواهند شد .  دستور ipconfig / displaydns ، محتويات cache را نمايش خواهد داد. از اطلاعاتی که نمايش داده می شود ، می توان به منظور تشخيص اين موضوع که آيا برای ترجمه نام به آدرس از Cache و يا سرويس دهنده DNS استفاده شده است ،  کمک گرفت .

  • موارد استفاده از دستور Ipconfig : از دستور فوق در مواردی که قصد تشخيص اين موضوع را داريم که  آيا سرويس دهنده DNS و  DHCP در شبکه به درستی وظايف خود را انجام می دهند ، استفاده می شود( علاوه بر مشاهده اطلاعات پيکربندی TCP/IP ) . مثلا" با استفاده از سوئيچ های release و renew ، می توان براحتی تشخيص داد که آيا در زمينه دريافت اطلاعات پيکربندی از يک سرويس دهنده DHCP مشکل خاصی وجود دارد .از سوئيچ های مرتبط با  DNS می توان به منظور اعمال تغييرات پيکربندی ، بهنگام سازی cache  محلی و يا ريجستر نمودن اطلاعات پيکربندی جديد با يک سرويس دهنده DNS ، استفاده نمود .

  • امکانات جانبی به همراه دستور ipconfig : با استفاده از سوئيچ all / اطلاعات متنوعی در رابطه با پيکربندی TCP/IP نمايش داده خواهد شد . در صورتی که حجم اطلاعات بگونه ای است که می بايست صفحه را scroll نمود ، می توان  از   More| به همراه دستور ipconfig استفاده نمود . در صورت تمايل  می توان خروجی دستور ipconfig  را در مقابل ارسال بر روی دستگاه استاندارد خروجی ( صفحه نمايشگر ) ، در يک فايل ذخيره نمود تا امکان بررسی سريعتر نتايج و رفع مشکل فراهم گردد.
     ( ipconfg /all > test1.txt )

همانگونه که اشاره گرديد در سيتم هائی که از لينوکس و يا يونيکس استفاده می نمايند ، از دستور ifconfig استفاده می گردد. از دستور فوق برای نمايش اطلاعات پيکربندی IP  و اعمال تغييرات لازم استفاده می شود .

در بخش سوم به بررسی دستور ping  خواهيم پرداخت .

اشکال زدائی شبکه های مبتنی بر TCP/IP (بخش چهارم ) 

هر بسته اطلاعاتی در يک شبکه کامپيوتری دارای مسيری  مشخص از زمان ارسال توسط فرستنده تا زمان دريافت توسط گيرنده ( گيرندگان ) می باشد . در صورتی که مقصد يک بسته اطلاعاتی برای سيستمی خارج از شبکه محلی باشد ، وی در مسير خود از بين دستگاه ها و يا روترهای متعددی عبور می نمايد تا  به مقصد نهائی خود برسد . مثلا" زمانی که آدرس يک وب سايت را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، درخواست شما از بين روترها و کامپيوترهای متعددی عبور می نمايد تا در نهايت به سرويس دهنده مقصد برسد .
برای مشاهده مسير يک بسته اطلاعاتی، از دستور tracerout که در برخی از سيستم های عامل نظير ويندوز  ( از ويندور 98 تا 2003 )  به آن tracert گفته می شود ، استفاده می گردد.در اکثر سيستم هائی که از يونيکس و لينوکس استفاده می نمايند ، می توان از دستور traceroute به منظور مشاهده  مسير يک بسته اطلاعاتی استفاده نمود .

موارد استفاده از دستور tracert

  • عدم امکان ping نمودن يک کامپيوتر موجود در خارج از Gateway پيش فرض . با استفاده از دستور فوق ، می توان کامپيوترها و روترهای موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی تا رسيدن به مقصد نهائی را مشاهده نمود . بدين ترتيب امکان مشاهده محلی که از آن نقطه به بعد امکان حرکت بسته اطلاعاتی وجود ندارد ، فراهم می گردد .

  • در صورتی که امکان حرکت بسته های اطلاعاتی از مبداء به مقصد وجود نداشته باشد و يا زمان پاسخ دستور ping زمانی نامعقول و طولانی باشد .

  • آگاهی از محل توقف يک بسته اطلاعاتی در  شبکه

نحوه عملکرد دستور tracert
دستور فوق از فيلد TTL مربوط به IP در ICMP Echo Request  و پيام های ICMP Time Exceeded  به منظور تعيين مسير مبداء تا مقصد يک بسته اطلاعاتی استفاده می نمايد . عملکرد اين دستور نيز مشابه ping است و وی نيز  از پيام های مبتنی بر ICMP برای يافتن هر يک از دستگاه های  موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی ، استفاده می نمايد . برای تشخيص مسير حرکت ، به TTL موجود در بسته اطلاعاتی يک مقدار اوليه نسبت داده می شود  . TTL ، يک عدد صحيح است که حداکثر تعداد hop ( گره و يا روتر ) را که يک بسته اطلاعاتی  در مسير خود با آنان برخورد می نمايد را مشخص می نمايد ( قبل از اين که توسط IP دورانداخته شود ). مقدار TTL در ابتدا يک خواهد بود و هر روتر و دستگاه موجود در مسير بسته اطلاعاتی ، يک واحد به آن اضافه می نمايد .
بدين ترتيب برنامه tracert قادر به دريافت پيام TIME_EXCEEDED ICMP از هر يک از روترها و يا ساير دستگاه های موجود در مسير يک بسته اطلاعاتی می باشد .
شکل زير نحوه عملکرد دستور  tracert را نشان می دهد .

همانگونه که در شکل فوق مشاهده می گردد ، کامپيوتر A يک مجموعه از پيام های ICMP ECHO REQUEST را توليد و آنان را برای کامپيوتر B ارسال می نمايد. زمانی که اولين بسته اطلاعاتی ارسال می شود ، مقدار TTL يک خواهد بود و در روتر شماره يک مقدار آن صفر شده و يک  پيام TIME_EXCEEDED ICMP ، برای کامپيوتر A ارسال می گردد . کامپيوتر A مجددا" يک بسته اطلاعاتی ICMP ديگر را ارسال می نمايد . ولی اين مرتبه مقدار TTL آن دو در نظر گرفته می شود . در چنين حالتی  روتر اول ، بسته اطلاعاتی را عبور داده و يک واحد از مقدار TTL کم می نمايد و آن را برای روتر دوم ارسال می نمايد . ( در اين مقطع مقدار TTL=1 شده است ) .  روتر دوم مقدار TTL را بررسی نموده و از آن يک واحد کم خواهد کرد . با توجه به اين که مقدار TTL=0 صفر شده است ، مجددا" يک پيام TIME_EXCEEDED ICMP برای کامپيوتر A ارسال می گردد . زمانی که ICMP ECHO REQUEST به کامپيوتر B می رسد ، وی يک ICMP Echo Reply را برمی گرداند . بدين ترتيب ، کامپيوتر A قادر به تشخيص تعداد hop موجود در مسير خواهد بود.  

استفاده از دستور tracert
جدول زير  گرامر دستور  tracert به همراه عملکرد برخی از سوئيچ های متداول  آن را نشان می دهد :

گرامر دستور tracert در ويندوز

tracert [-d] [-h maximum_hops] [-j host-list] [-w timeout] target_name

عملکرد

سوئيچ

نام host را به آدرس IP ترجمه نمی نمايد .

-d

حداکثر تعداد hop برای جستجوی مقصد را مشخص می نمايد .

-h maximum_hops

مدت زمان انتظار برای دريافت پاسخ بر حسب ميلی ثانيه را مشخص می نمايد .

-w timeout

نحوه استفاده از دستور tracert :

تايپ دستور

خروجی

C:\>tracert www.google.com

Tracing route to www.google.akadns.net [66.102.11.99]
over a maximum of 30 hops:

1 180 ms 170 ms 191 ms x1.y1.z1.w1
2 201 ms 190 ms 190 ms x2.y2.z2.w2
3 201 ms 180 ms 190 ms x3.y3.z3.w3
4 * 217.218.96.253 reports: Destination net unreachable.

Trace complete.

توضيحات :

  • در مواردی که در مسير يک بسته اطلاعاتی مشکل خاصی ايجاد شود و يا پيام ICMP Time Exceeded برگردانده نشود ، در خروجی علامت "ستاره"  نشان داده خواهد شد ( در سه ستونی که معمولا" زمان round-trip را نمايش می دهند ) . در چنين مواردی يک پيام Request timed out  در قسمت سمت راست نمايش داده می شود .

  • در برنامه اوليه tracert مقدار پورت در هدر UDP ، يک پورت UNREACHABLE  در نظر گرفته می شد . بنابراين زمانی که بسته اطلاعاتی ICMP به مقصد نهائی خود می رسد ، يک پيام ICMP DESTINATION UNREACHABLE توسط کامپيوتر مقصد برگردانده می شود .

  •  در صورتی که آخرين گره مشاهده شده در خروجی دستور tracert مقصد نهائی باشد ،  تمامی گره ها و يا روترهای موجود در مسير نمايش داده شده اند .

آشنائی با دستگاه های MP3 Player 

MP3 يک سيستم فشرده سازی برای فايل های صوتی است که با استفاده از آن حجم فايل ها  بدون تاثير منفی در کيفيت صدا ، کاهش پيدا می نمايد . هدف اصلی سيستم  فوق ، فشرده سازی يک فايل صوتی بگونه ای است که  اولا" کيفيت آن افت نکرده و ثانيا" حجم آن به ميزان قابل توجهی کاهش پيدا نمايد . در اکثر موارد، ميزان فشرده سازی بين ده تا چهارده برابر يک فايل صوتی معمولی است . مثلا" يک فايل موزيک که دارای ظرفيتی معادل سی و دو مگابايت است ، پس از تبديل به فرمت MP3 ، ظرفيت آن به سه تا چهار مگابايت کاهش پيدا می نمايد . ايده اوليه سيستم فشرده سازی MP3 به سال های 1988 و 1999 بر می گردد .
MPEG که از کلمات Moving Picture Experts Group  اقتباس شده است ، نام گروهی است که سيستم فشرده سازی داده های ويديوئی را پياده سازی نموده است  . فيلم های DVD ، سيستم های پخش HDTV و DSS ماهواره ای از مدل فشرده سازی MPEG به منظور کاهش ظرفيت فيلم ها استفاده می نمايند . سيستم فشرده سازی MPEG شامل يک زير سيستم ديگر به منظور فشرده سازی صدا می باشد که  MPEG Audio Layer-3 ناميده شده و  به  MP3 معروف شده است .


مدل ( Apple iPod (40GB

آيا کيفيت فايل های MP3 بهتر از سی دی است ؟
با توجه به اين که MP3  از يک روش فشرده سازی به منظور ذخيره اطلاعات استفاده می نمايد ، برخی از داده های غير ضروری در زمان فشرده سازی حذف می گردند . بديهی است کيفيت فايل های فوق نسبت به ساير فرمت های ذخيره سازی که از روش خاصی به منظور فشرده سازی استفاده نمی نمايند ، کمتر خواهد بود . فشرده سازی فايل های صوتی با  استفاده از سيستم MP3 ، مبتنی بر مجموعه حقايقی در رابطه با توانائی انسان در شنيدن صوت است :

  • گوش انسان قادر به شنيدن  برخی صداها نمی باشد .
  • گوش انسان توانائی شنيدن برخی صداها را  بهتر از ساير صداها دارد .
  • در صورتی که دو موزيک بطور همزمان پخش شوند، ما صرفا" قادر به شنيدن موزيکی می باشيم که صدای آن بيشتر است . 

با توجه به موارد قوق ، می توان بخش های خاصی از يک موزيک را حذف نمود، بدون اين که تاثير قابل توجهی بر روی کيفيت صدا برای شنونده  را بدنبال داشته باشد .نسخه های MP3 موزيک ها دارای کيفيتی دقيقا" مشابه سی دی original  نخواهند بود،  چراکه بخش های اندکی از موزيک حذف می گردد .

دستگاه های پخش فايل های MP3
همزمان با استفاده گسترده از فرمت MP3 و  دستاوردهای آن ، توليد و عرضه دستگاه های پخش فايل هایMP3  مورد توجه توليد کنندگان اين عرصه قرار گرفت . دستگاه های فوق مشابه ضبط صوت های کوچک و  يا CD Player  می باشند ، با اين تفاوت عمده که دارای ابعادی کوچکتر بوده و در آنان از حافظه های خاصی استفاده می شود ( استفاده  از حافظه solid state در مقابل رسانه های ذخيره سازی فيزيکی نظير نوار و يا CD ) .
مهمترين تفاوت بين  يک  دستگاه CD Player قابل حمل با يک MP3 Player  :

  • بايت های حاوی موزيک بر روی CD ذخيره می گردند ( نه درون حافظه ) .
  • بايت های حاوی موزيک بر روی CD فشرده شده نمی باشند .

تمامی دستگاه های MP3 Player دارای يک برنامه نرم افزاری خاص به منظور انتقال فايل های MP3  به درون حافظه player  می باشند.

نحوه عملکرد MP3 Player 

در زمان پخش يک فايل صوتی نظير يک موزيک توسط MP3 Player ، عمليات زير انجام می شود :

  • خواندن بايت به بايت موزيک از حافظه
  • خارج نمودن اطلاعات از حالت فشرده
  • اجرای يکايک بايت ها با استفاده از يک مبدل آنالوگ به ديجيتال
  • تقويت سيگنال آنالوگ

اجزای يک MP3 Player

MP3 Player  دارای بخش های متعدد زير است : 

  • پورت داده
  • حافظه
  • ريزپردازنده
  • پردازنده سيگنال ديجيتال ( DSP )
  • نمايشگر
  • کنترل ها و دکمه های لازم به منظور پخش موزيک
  • پورت صدا
  • تقويت کننده ( آمپلی فاير )
  • منبع تغذيه

دستگاه های MP3 Player به منظور انتقال داده از پورت های USB ، FireWire و موازی استفاده می نمايند . دستگاه هائی که از پورت USB استفاده می نمايند ، داده خود را با سرعت بمراتب بيشتری نسبت به پورت های موازی منتقل می نمايند .
فايل های MP3 در حافظه Player  ذخيره می گردند . در اين رابطه از حافظه های متفاوتی استفاده می شود :

  • حافظه فلش داخلی
  • کارت های فشرده فلش
  • کارت های هوشمند
  • ميکرو درايوهای داخلی

دستگاه های MP3 Player  که از يک هارد ديسک کوچک و ظريف استفاده می نمايند ، قادر به ذخيره اطلاعاتی بيش از ده تا پانزده برابر حافظه های فلش می باشند .
ريزپردازنده به منزله مغز يک Player بوده که با استفاده از آن کنترل های Playback  ورودی کاربر را مانيتور نموده ، اطلاعات مرتبط با يک موزيک بر روی نمايشگر LCD نمايش داده شده و با تراشه DSP به منظور پردازش سيگنال ديجيتال ارتباط برقرار می گردد .  DSP ، داده مرتبط با يک موزيک را از حافظه خوانده و پس از بکارگيری افکت های خاص و يا EQ  آن را برای تقويت کننده ارسال می نمايد  . DSP ، از يک الگوريتم خاص به منظور برگرداندن فايل های فشرده به حالت عادی استفاده نموده و در نهايت يک مبدل سيگنال ديجيتال به آنالوگ، بايت های مورد نظر را به امواج تبديل می نمايد .
تمامی دستگاه های MP3 Player از باطری استفاده نموده و می توان چندين ساعت از دستگاه بدون نياز به شارژ مجدد ، استفاده نمود . برخی از دستگاه های Player دارای يک آداپتور AC می باشند که می توان آنان را به برق شهری متصل نمود . برخی نمونه های ديگر دارای يک آدپتور DC  به منظور استفاده در اتومبيل می باشند .

نحوه انتخاب يک دستگاه MP3 Player 
در زمان انتخاب يک  MP3 Player  پارامترهای متعددی بررسی می گردد : 

  • نوع پورت اتصالی ( USB ، Firewire و يا موازی )
  • ميزان حافظه
  • نوع حافظه
  • سيستم عامل حمايت شده 

در صورتی که کامپيوتر شما دارای يک پورت USB است ، پيشنهاد می گردد دستگاهی انتخاب شود که از  پورت فوق حمايـت می نمايد .
نرخ انتقال اطلاعات در  پورت های USB ، FireWire و موازی  :

  • USB 2.0 : حداکثر 480 Mbps
  • Firewire : حداکثر 400 Mbps
  • USB 1.0 : حداکثر 12 Mbps
  • پورت موازی :حداکثر 115 KBps

آشنائی با فلش ديسک

يکی از ويژگی های قابل توجه کامپيوتر ، قابليت ذخيره و بازيابی اطلاعات بر روی رسانه های ذخيره سازی متفاوت است . هارد ديسک ، فلاپی ديسک و ديسک های فشرده نمونه هائی متداول در اين زمينه می باشند . برخی از حافظه های جانبی دارای اين ويژگی مهم می باشند که می توان آنان را براحتی جابجا نمود  و از داده های ذخيره شده بر روی آنان در مکان های متفاوتی استفاده کرد . به اين نوع از حافظه ها ، حافظه های Removable گفته می شود . فن اوری ايجاد حافظه های فوق از گذشته تاکنون دستخوش تحولات فراوانی شده است. در حافظه های اوليه، اطلاعات بر روی يک نوار مغناطيسی ذخيره می گرديد که توسط يک دستگاه کاست صوتی استفاده می گرديد . قبل از آن ، برخی کامپيوترها از پانج کارت به منظور ذخيره اطلاعات استفاده می نمودند .به منظور آگاهی از داده های ذخيره شده ، سوراخ های موجود برروی  کارت پانچ تفسير می گرديد .

از آن زمان تاکنون ، فن آوری های متعددی به منظور توليد رسانه های ذخيره سازی Removable ايجاد شده است. امروزه می توان بر روی اين نوع از حافظه ها ( ديسک ، کاست ، کارت و يا کارتريج ) صدها مگابايت و يا چندين گيگابايت اطلاعات را ذخيره نمود .

مزايای استفاده از حافظه های Removable

  • عرضه نرم افزارهای تجاری

  • Backup گرفتن اطلاعات مهم

  • اننتقال داده بين دو کامپيوتر

  • ذخيره نرم افزار و يا اطلاعاتی که از آنان بطور دائم استفاده نمی گردد .

  • ايمن سازی داده هائی که تمايل نداريم ساير افراد به آنان دستيابی داشته باشند .

 انواع رسانه های ذخيره سازی اطلاعات
رسانه های ذخيره سازی Removable  را می توان به سه گروه عمده تقسيم نمود :

  • حافظه های مغناطيسی

  • حافظه های نوری

  • حافظه های Solid state

فلش ديسک و يا فلش درايو ، يکی از جديدترين دستگاه های ذخيره سازی اطلاعات است که با توجه به ويژگی های منحصر بفرد خود توانسته است در  کانون توجه علاقه مندان قرار گيرد. حافظه استفاده شده در اين نوع دستگاه ها  از نوع   Solid State بوده  و می توان هزاران مرتبه اطلاعاتی را بر روی آنان نوشت و يا حذف نمود.

 

Sony 512MB USB  Flash Drive

ويژگی فلش ديسک ها 

  • حافظه های فلش ، يکی از متداولترين نوع حافظه های Removable می باشند که از آنان در دستگاه های کوچکی نظير  دوربين های ديجيتال ، PDA  و يا فلش ديسک  استفاده می گردد.

  • فلش ديسک های USB روشی سريع و آسان به منظور افزايش فضای ذخيره سازی را در اختيار کاربران قرار می دهند . اين نوع دستگاه ها با استفاده از ويژگی های Plug & Play بسادگی و از طريق يک پورت USB به کامپيوتر متصل می گردند .در زمانی که کامپيوتر روشن است می توان يک فلش ديسک را به پورت USB متصل و يا از آن جدا نمود . 

  • پس از اتصال يک فلش ديسک به پورت USB کامپيوتر  و شناسائی آن توسط سيستم عامل و نصب نرم افزارهای ضروری ، می توان بسادگی فايل های مورد نظر را بر روی آن ذخيره نمود . قدرت درايوهای فوق متاثر از پورت های USB می باشد . از درايوهای فلش USB  به منظور اشتراک اطلاعات بين کامپيوترها و استفاده از فايل ها و اسناد مورد نظر در منزل و يا محل کار استفاده می گردد . حافظه های فوق دارای ظرفيت های متفاوتی بوده و می تواند تا چندين گيگابايت را شامل شود . 

  • نحوه استفاده از فلش ديسک ها  ، همانند يک هارد ديسک قابل حمل بوده و پس از اتصال آنان به پورت USB کامپيوتر امکان استفاده از آنان فراهم می گردد .در اين رابطه به کابل های اضافه و يا آدپتور خاصی نياز نمی باشد .

  • فلش ديسک ها امکان افزودن و حذف فايل ها را تا يکصد هزار مرتبه فراهم نموده و به منظور ذخيره محتويات ديجيتال تا ده سال مناسب می باشند ( از لحاظ تئوری ) .

  • پس از نصب فلش ديسک ، نحوه عملکرد آن مشابه يک هارد ديسک بوده و می توان هر نوع داده ئی را بر روی آن ذخيره ، حذف و يا کپی نمود . فايل های موزيک ، اسناد ، نامه های الکترونيکی و فيلم  نمونه هائی در اين رابطه می باشد .

  • فلش ديسک های USB دارای يک اينترفيس از قبل تعبيه شده USB می باشند که با پورت های USB 1.1 و USB 2.0 کار می کند . امکان استفاده از فلش ديسک های USB در سيستم های عامل متفاوتی وجود دارد .

  • با استفاده از يک پورت  USB 2.0  و يک فلش درايو USB 2.0 ، می توان فايل ها را با سرعتی بالغ بر هشت مگابايت در ثانيه بازيابی  و با سرعتی معادل هفت مگابايت در ثانيه ذخيره نمود.

  • در صورتی که BIOS  برد اصلی کامپيوتر اجازه دهد، می توان فلش ديسک را بگونه ای پيکربندی نمود که با استفاده از آن سيستم را راه اندازی نمود (booting ). 

  • امکان به اشتراک گذاشتن فلش ديسک ها در يک شبکه وجود داشته و تمامی عمليات آنان مشابه يک هارد درايو می باشد.

  • در زمان انتقال داده بر روی يک فلش درايو ، چراغ LED  آن روشن می گردد (فلش ديسک در حال استفاده برای عمليات خواندن و يا نوشتن است ). با توجه به اين که برخی از سيستم های عامل از cache  در زمان نوشتن استفاده می نمايند ، می بايست قبل از جدا نمودن فلش ديسک از پورت USB از غيرفعال بودن چراغ LED آنان اطمينان حاصل گردد . خارج نمودن فلش ديسک از کامپيوتر در حين عمليات نوشتن و خواندن علاوه بر اين که داده ها را در معرض آسيب قرار می دهد می تواند به کامپيوتر و فلش ديسک نيز آسيب برساند .

استفاده از فلش ديسک

  • نصب : پس از نصب فلش ديسک به پورت USB و تشخيص آن توسط سيستم عامل با مراجعه به بخش My Computer می توان آن را در ليست درايوها مشاهده نمود .( يک آيکون Removable Disk  )

  • خواندن و نوشتن : نحوه خواندن ، نوشتن ، کپی و حذف فايل ها بر روی درايوهای فلش، مشابه هارد ديسک است .

  • Unplug نمودن دستگاه : پس از اتمام کار می توان فلش ديسک را از پورت USB جدا نمود . بدين منظور می بايست فرآيند Safe Removal را  از طريق آيکون موجود در بخش Toolbar ( مطابق شکل زير ) دنبال نمود .

نحوه انتخاب يک فلش ديسک

  • شکل ظاهری : اکثر بخش های شکننده فلش ديسک نظير اينترفيس USB می بايست دارای يک روکش مناسب باشند . در زمان انتخاب يک فلش ديسک تجهيزات جانبی همراه آن نظير کابل های رابطه و  ساير موارد موجود را بررسی نمائيد .

  • ظرفيت : فلش ديسک ها با ظرفيت های متفاوتی توليد و  عرضه می گردند.ظرفيت يک فلش درايو را متناسب با نياز خود انتخاب نمائيد .

  • سازگاری : در صورتی که کامپيوتر شما دارای يک پورت USB 1.1 و يا USB 2.0 است، فلش درايوی را انتخاب نمائيد که با آنان سازگار باشد. پورت های USB 1.1 دارای سرعت کمتری نسبت به پورت های USB 2.0 می باشند.اکثر درايوهای USB 2.0 در پورت های USB 1.1 کار می کنند ولی به منظور استفاده از تمامی ظرفيت سرعت، درايو USB 2.0 را به همراه پورت USB 2.0 استفاده نمائيد . در زمان انتخاب يک فلش درايو می بايست سازگاری آن با سيستم عامل نصب شده بر روی کامپيوتر نيز بررسی گردد .

  • حفاظت داده ها . نحوه حفاظت محتويات ديجيتال ذخيره شده بر روی يک فلش درايو به چه صورت است ؟  تعداد زيادی از فلش درايوها دارای سوئيچی به منظور حفاظت در مقابل نوشتن تصادفی می باشند ( نظير دکمه های موجود بر روی فلاپی ديسک ها و نوارهای ويدئوئی ) . در صورتی که اطلاعات حساس و مهمی بر روی فلش درايو ذخيره شده است و نمی بايست افراد غيرمجاز به آنان دستيابی داشته باشند ، فلش ديسکی اننخاب گردد که امکان استفاده از رمز عبور را در اختيار شما قرار می دهد .